Czas teraźniejszy przeszły

[Proszalny]

 

Dzieci w szkolnych mundurkach 

mieszają się z gwarem na podwórku. 

Topole rzucają coraz dłuższe cienie, 

zanurzone w ciepłym świetle 

wrześniowego południa. 

 

Razem z drzewami stoję na apelu,

z głośników płyną głosy ptaków. 

Jest synogarlica o piątej godzinie 

czerwcowego poranka, 

są ptaki leśne – te same, 

które ojciec naśladował, 

udając, że umie gwizdać. 

 

Wracają wspólne wędrówki lasem

w stronę ogrodów działkowych –

one są cząsteczkami innej planety. 

Głównym państwowym świętem 

jest Dzień Działkowca, 

a popołudnia mijają leniwie 

pośród czerwieni truskawek, 

nieprzebytych porzeczkowych zarośli, 

leżakowych medytacji, 

okolicznych wzgórz i spotkań 

przy piwie, kapslach i ciszy, 

przerywanej partiami warcabów. 

 

To z ojcem chodziłem przez las. 

Miałem blaszaną szablę, którą zgubiłem.

Wtedy zwykła zabawka, 

dzisiaj bezcenny artefakt.

 

 

[Łukasz Jurczyk]

@Proszalny Każdy miał jakąś "blaszana szablę" :) Zaginiony artefakt, jak zaginione wspomnienie z dzieciństwa. 

[Jacek_Suchowicz]

@Proszalny

 

chwila nostalgii Cię naszła

obrazy z dzieciństwa przynosząc

działkowcem chłop zawsze i basta

lemieszem orze stąd dotąd

:)

[Proszalny]

@Łukasz Jurczyk Wszyscyśmy ułani "malowane dzieci". Kochałem tę szablę. Po czasie wiem, że to nie oręż czyni nas rycerzem, ale hart ducha.

 

@Jacek_Suchowicz

 

chwila nostalgii tak potrzebna

żeby pamiętać kim się było

by nie zapomnieć siebie

 

Pozdrawiam obu Panów :)

[Berenika97]

@Proszalny

 

Ciepła i piękna melancholia emanuje z Twojego wiersza.

 

Piękne wspomnienie dzieciństwa. Świetny obraz ojca udającego, że umie gwizdać jak ptaki - to jest coś fantastycznego - wiele czułości i miłości w tym, że dla dziecka to wcale nie miało znaczenia, że "udawał".

A koniec z blaszaną szablą - oczywiście chodzi o coś więcej, chodzi o tamte popołudnia, tamten las, tamtego ojca, który gwizdał. Świetne obrazy!