Historia edycji

nie jestem sobą

od kiedy myślę o tobie

kartka zgina się

w poprzek

nie tak jak powinna

zagięcie wbite

w nic

wracam do ciebie

znowu

i znowu

jakby nie było krawędzi

lubiłam siebie

prostą

przyziemną

taką, którą mogłam dotknąć

teraz język się osuwa

zaimek za zaimkiem

„ja” przerzedza się

w pół zdania

przecinki przytrzymują oddech

ale nie na długo

rytm się łamie

i biegnie dalej

zdania rozciągają się

poza znaczenie

połykam chwile w całości

nie otwierają się

nie jestem sobą

nie całkiem w sobie

moje myśli przechylają się

bokiem

poza linią

jakby myślenie miało kierunek

w ciebie

dotknij mnie

w drżeniu 

w ciszy

nie jestem sobą

od kiedy myślę o tobie

kartka zgina się

w poprzek

nie tak jak powinna

zagięcie wbite

w nic

wracam do ciebie

znowu

i znowu

jakby nie było krawędzi

lubiłam siebie

prostą

przyziemną

taką, którą mogłam dotknąć

teraz język się osuwa

zaimek za zaimkiem

„ja” przerzedza się

w pół zdania

przecinki przytrzymują oddech

ale nie na długo

rytm się łamie

i biegnie dalej

zdania rozciągają się

poza znaczenie

połykam chwile w całości

nie otwierają się

nie jestem sobą

nie całkiem w sobie

moje myśli przechylają się

bokiem

poza linią

jakby myślenie miało kierunek

w ciebie

dotknij mnie

w drżeniu 

w ciszy

nie jestem sobą

od kiedy myślę o tobie

kartka zgina się

w poprzek

nie tak jak powinna

zagięcie wbite

w nic

wracam do ciebie

znowu

i znowu

jakby nie było krawędzi

lubiłam siebie

prostą

przyziemną

taką, którą mogłam dotknąć

teraz język się osuwa

zaimek za zaimkiem

„ja” przerzedza się

w pół zdania

przecinki mnie trzymają

ale nie na długo

rytm się łamie

i biegnie dalej

zdania rozciągają się

poza znaczenie

połykam chwile w całości

nie otwierają się

nie jestem sobą

nie całkiem w sobie

moje myśli przechylają się

bokiem

poza linią

jakby myślenie miało kierunek

w ciebie

dotknij mnie

w drżeniu 

w ciszy

nie jestem sobą

od kiedy myślę o tobie

kartka zgina się

w poprzek

nie tak jak powinna

zagięcie wbite

w nic

wracam do ciebie

znowu

i znowu

jakby nie było krawędzi

lubiłam siebie

prostą

przyziemną

taką, którą mogłam dotknąć

teraz język się osuwa

zaimek za zaimkiem

„ja” przerzedza się

w pół zdania

przecinki mnie trzymają

ale nie na długo

rytm się łamie

i biegnie dalej

zdania rozciągają się

poza znaczenie

połykam chwile w całości

nie otwierają się

nie jestem sobą

nie całkiem w sobie

moje myśli przechylają się

bokiem

poza linią

jakby myślenie miało kierunek

w ciebie

dotknij mnie

Nie jestem sobą

od kiedy myślę o tobie

kartka zgina się

w poprzek

nie tak jak powinna

zagięcie wbite

w nic

wracam do ciebie

znowu

i znowu

jakby nie było krawędzi

lubiłam siebie

prostą

przyziemną

taką, którą mogłam dotknąć

teraz język się osuwa

zaimek za zaimkiem

„ja” przerzedza się

w pół zdania

przecinki mnie trzymają

ale nie na długo

rytm się łamie

i biegnie dalej

zdania rozciągają się

poza znaczenie

połykam chwile w całości

nie otwierają się

nie jestem sobą

nie całkiem w sobie

moje myśli przechylają się

bokiem

poza linią

jakby myślenie miało kierunek

w ciebie

dotknij mnie

Nie jestem sobą

od kiedy myślę o tobie

kartka zgina się

w poprzek

nie tak jak powinna

zagięcie wbite

w nic

wracam do ciebie

znowu

i znowu

jakby nie było krawędzi

lubiłam siebie

prostą

przyziemną

taką, którą mogłam dotknąć

teraz język się osuwa

zaimek za zaimkiem

„ja” przerzedza się

w pół zdania

przecinki mnie trzymają

ale nie na długo

rytm się łamie

i biegnie dalej

zdania rozciągają się

poza znaczenie

połykam chwile w całości

nie otwierają się

nie jestem sobą

nie całkiem w sobie

moje myśli przechylają się

bokiem

poza linią

jakby myślenie ma kierunek

w ciebie

dotknij mnie