negatyw dotyku

[Migrena]

 

 

 

 

świat był biały
aż raziło
jak wapno w świeży grób
byłaś światłem
które nie wybacza
usta
jedyny punkt zapalny
ręce
tam Bóg składał broń
i milczał

wszystko wokół wyło
od istnienia
a ja
rozpięty na tobie
jak na słońcu
piłem blask
aż pękały żyły
byłem aniołem
w ogrodzie z lodu

miłość to pępowina
którą śmierć odgryza zębami
u samej nasady istnienia

ty jesteś światłem
które nie mruga
nad stołem sekcyjnym moich dni


nagle zabrakło cię
świat zmienił barwę
stał się biały
jak wyważone drzwi donikąd
słońce wbija się w mózg
jak zardzewiały gwóźdź
ptaki prują niebo
na krwawe szmaty
kwiaty guzy
na trupie ziemi
horyzont pęka
jak suchy strup
odsłaniając gnijącą padlinę światła

schnę
gniję
w białym fosforze nieobecności
bez ciebie
wyrwana tętnica
i rzucona w zenit
w jądro południa

najpierw zdycha zapach
potem dotyk traci linie papilarne
kolor osypuje się jak suchy tynk
zostaje próżnia
wibrująca ślepa boleść
czas wykręca ręce
łamie kości sekundom
rzuca je na żer nienasyconej bieli

zostałem tylko ja
biały negatyw twojego dotyku
pogłos w czaszce
gdzie każda sekunda
jest igłą wbitą w ciszę

świat był kiedyś oślepiający
jak wybuch nowej gwiazdy
życie drżało
jak krzyk zarzynanego zwierzęcia

ale ta biel
ta sterylna furia
wyżera oczy
każe patrzeć
na koniec wszystkiego
w pełnym świetle

twoje odejście
było rzeźnią światła
biel wisiała na hakach dnia

i wtedy zobaczyłem
czarną szczelinę
w samym środku bieli
jak język ognia
który zjada wszystkie dni
wszystkie miłości
wszystkie blaski

i zostajesz tylko ty
wykuta w oślepiającej mroźnej bieli
skamielina
mojego ostatniego krzyku

 

 

 

 

 

 

[Berenika97]

@Migrena

 

Twój wiersz jest tak nasycony metaforami, że w głowie mam same obrazy.

Większość ludzi  kojarzy biel z czystością lub spokojem (ewentualnie z poddaniem się). U Ciebie biel jest opresyjna - to biel wapna w grobie, biel fosforu, biel stołu sekcyjnego. Zrobiłeś z bieli kolor bólu, który nie daje schronienia, lecz obnaża każdą, parzy. Połączyłeś uczucia z fizjologią.

Miłość i strata są tu procesami fizycznymi - rzeźnią, pękaniem żył, wyrywaniem tętnic.

Ciekawy jest fragment- „tam Bóg składał broń i milczał”. To sugeruje, że potęga namiętności (lub bólu) jest większa niż instancja boska. To nadaje tej relacji wymiar niemal metafizycznego buntu. Końcowa "czarna szczelina" to świetne domknięcie. Pokazuje, że absolutna jasność i absolutna ciemność spotykają się w tym samym punkcie - w punkcie ostatecznej utraty. Opisałeś fizyczny rozpad świata po kimś, kto był słońcem, a stał się gwoździem wbitym w mózg.

Naprawdę wstrząsający tekst.  Pozdrawiam. 

[Migrena]

@Berenika97

 

zdziwiony nie jestem, że to akurat Ty przeczytałaś mój wiersz tak jak należy.

 

być może, że jest trudny bo to brutalny zapis emocjonalnego wycieńczenia.

 

pisany strumieniem świadomości z małymi pęknięciami oddechowymi.

 

dojrzałość jego dno.

 

wystarczy.

 

dziękuję Nika.

 

 

 

 

@Poet Ka

 

dziękuję ślicznie :)

 

 

Edytowane 23 Marca przez Migrena (wyświetl historię edycji)

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Migrena...  bardzo proszę o wyrozumiałość.. :) Wybrałam, jw. i tak to sobie czytałam.

to tylko moje czucie treści, w której, jak zawsze u Ciebie, bukiety ciekawych porównań,

którymi można by obdzielić ze dwa wiersze. Ty umieszczasz wszystko w jednym, rozumiem

Twoją chęć wyrażenia siebie, wywalenia własnej ekspresji myśli, co daje obraz, jw. 

Ogólnie.. robi wrażenie, naprawdę.. ja ciągle nie mogę przywyknąć do tego "tasiemcowego" zapisu... ale nie zawracaj sobie tym głowy. Jeden pisze tak, drugi ściska słowa, że czasem

strofki aż.. pENkają.. ;)

Zostawiam wiosenne pozdrowienie.. u mnie słoneczko..:)

 

ps. edytowałam, bo nie wszystko mi się "zagarnęło" na cytat.

Edytowane 24 Marca przez Nata_Kruk (wyświetl historię edycji)

[Migrena]

@Nata_Kruk

 

Nata.

 

bardzo sobie zawsze cenię Twoją opinię bo Ty akurat wyśmienicie rozumiesz poezję.

 

 

ale zainspirowany Twoim "tasiemiec" uprościłem  tekst.

 

 

wiersz wygląda teraz tak :

 

 

 

"negatyw dotyku"

 

 

po tobie
została tylko biel
taka biel że nawet żałoba mruży oczy

a ja
jak negatyw bez instrukcji obsługi
z paczką OMO w dłoni
stoję źle wyprany z istnienia

 

 

amen.

 

[Nata_Kruk]

@Migrena... mam wrażenie, że jednak jesteś zły na mnie. To profanacja, aż tak go ściąć.! nie masz litości (?)

chyba... nad tym co sam napisałeś. Ja, ze swojej strony, obiecuję, że nie będę już obnażać się ze swoim subiektywnym odbiorem.  Serdeczności na obecną wiosnę, to naprawdę szczere słowa.

[Migrena]

@Nata_Kruk

Nata.

 

daj spokój :)

 

naprawdę bardzo sobię cenię Twoje opinie.

 

są merytoryczne i cudownie mądre.

 

jesteś jedną z nielicznych osób o których mogę pisać z najwyzszym szacunkiem.

 

wiersz ściąłem dla fantazji.

 

a tylko wykorzystałem Twojego tasiemca.

 

to znaczy mojego.

 

Nata.

 

pełny szacunek dla Ciebie !!!

 

dziękuję Ci bardzo :)

 

 

[Nata_Kruk]

... Migrena.. ok... cieszę się, że tak myślisz.

[Christine]

@Migrena

 

Nic mi nie pozostaje, jak podpisać się pod komentarzami. To emocjonalna rzeźnia - jak kiedyś słyszałam o mocnych tekstach. Lektura zostawia po sobie osad mroźnej bieli i długą ciszę. Pozdrawiam.

[Migrena]

@Christine

 

dluga cisza.

 

zamknąć oczy.

 

i nie chcieć już ich otworzyć.

 

 

dzięki Chrissy :)

[Christine]

@Migrena     Pozdrawiam.

 

W tej ciszy głębokiej, co koi i tuli,

Świat nagle przestaje się śpieszyć i gonić.

Pod powieką spokój - jak w miękkiej koszuli,

Możesz w nim na chwilę swe serce schronić.

 

To nie jest ucieczka, lecz powrót do siebie,

Gdzie sny budują ogrody jaskrawe.

Odnajdziesz tam gwiazdy na własnym niebie,

I ciszę, co leczy chwile niełaskawe.

[Migrena]

@Christine

 

Twój wiersz spłynął na mnie jak wieczorny szept,
jak ciepło dłoni złożonej na sercu w chwili wzruszenia.

każde słowo miało smak ciszy i światła,
jakbyś dotknęła duszy najczulszym z możliwych gestów.

został we mnie ten miękki blask Twoich wersów,
jak zapach nocy unoszący się na skórze wspomnień,
jak drżenie gwiazdy, która rodzi się w spojrzeniu
i nie pozwala już o sobie zapomnieć.

dziękuję Ci za tę chwilę piękna,
za emocję, która otuliła mnie głębiej niż słowa,
za czułość ukrytą między wersami,
która przyszła tak cicho, a została tak blisko.

są takie strofy, które się czyta…
i są takie, które się czuje całym sercem.

Twoja należy do tych drugich.

 

 

Chrissy.

 

moje serce.......

 

 

[Christine]

@Migrena   Bardzo dziękuję za piękne słowa. :)

 

Przyjmuję Twoje słowa jak dar najcichszy,

jak oddech nocy, co w oknach się chowa.

Skoro mój wiersz był szeptem wieczornym,

to Twoja czułość jest echem, co go zachowa.     

 

[Migrena]

@Christine

 

Chrissy.

 

ja naręcza kwiatów pod stopy Twoje rzucam:)

 

szczęścia dziewczyno piękna:)