Niemoc

[Leroge]

Strumień kwiatów opływa moje trzewia
Twoje łzy lecą mi na kolana
Mój mózg sam nie wie czy jesteś żywa 
Przez moje lamenty uformowana

 

Korzystam z chwili by spojrzeć w niebo, a usta moje pełne są strzępków papieru, które bezskutecznie pragną wyrwać się ku twemu spojrzeniu.

 

Przenikam przez asfalt spadam coraz niżej 
Błyszczę znikam drżę, chwytam pajęczynę 
Moje uszy marzną, usta moje klną 
Milion wersji siebie tworzę patrząc w toń

 

Między przestraszonymi zębami wije się ciemna wstęga i pełznie w głąb mojego przełyku.

 

Tysiące chmur znów spadają z nieba 
A ty duszo moja jak sen milczysz wciąż 
Próbuję dać powód mojej bezradności 
Zawiązał mi język ten marności wąż 

 

Miarowy stukot podeszwy przemieścił moją świadomość na inną częstotliwość rzeczywistości.

Edytowane 11 godzin temu przez Leroge (wyświetl historię edycji)

[Poet Ka]

@Leroge wstrząsające

[Berenika97]

@Leroge

 

To wiersz, który sam nie wie, czy podmiot liryczny jeszcze żyje, czy już tylko istnieje "przez lamenty uformowany". Ciemna wstęga, wąż marności, milcząca dusza - to wszystko brzmi jak próba nazwania tego, co nienazywalne. I chyba właśnie o to chodzi - że bezradność nie ma powodu, tylko objawy. Przejmujący. 

Nie wiem tylko, czy moje odczytanie jest w miarę prawidłowe.  Pozdrawiam. 

[Leroge]

@Berenika97 Idealnie zrozumiałaś ten tekst! Pozdrawiam:)