Gołąbki niepokoju

[leszek piotr laskowski]

"Gołąbki niepokoju"

 

Miastowy poluch, obsrymur, obsryautowiec,

bez gołębnika i swojego właściciela,

z wigorem za oknem fruwa jak dwypłatowiec,

zagląda do ciebie, biorąc cię za żywiciela.

 

W bramie się puszy, na gzymsie dumnie przysiada,

w spojrzeniu jak drania obserwuje przechodniów,

dla niego każda rynna jest jak defilada,

wszelki chleba okruch — to w żagle życia podmuch.

 

Zna wszystkie te kąty, gdzie rzucą coś niedbale:

Ogryzek, makaron czy frytkę wystygniętą.

Nie pyta, nie prosi grzecznie, nie czeka wcale,

bierze, co chce, z kloszarda miną obojętną.

 

Gdy go przeganiasz, on spojrzy, - łbem zakręci,

masz wrażenie, że sympatią chce cię rozmarzyć.

Ma w nosie zakazy i wszelkie ludzkie chęci,

by w klatkę go zamknąć i jadłem obdarzyć.

 

Król miasta betonu, co sypia pod reklamą,

w jasnoszarym mundurze, z błyskiem w bystrym oku,

Codziennie rano dzień rozpoczyna tak samo:

Przyglądając się miastu z dachu twego bloku.

 

Choć wielu klnie na te obsry-lajki podniebne

i czyści aut maski z białego "ich-honoru",

te łobuzy stały się w mieście potrzebne,

by nadać betonom ciut przyrody wigoru.

 

 Leszek Piotr Laskowski