Mielenie

[Clavisa]

Na salonach nie wypada
głośno stukać w cudze uszy.
Tu kruszeje wszystko,
oprócz sądów.

Mydlą oczy manierami,
glazurują wszelkie skazy,
aż lśnią niewinnością,
której nigdy nie było.

 

I jeszcze ci nakażą
nie być jak tamten:
zbyt prawdziwy,
zbyt ciężki,
zbyt żywy na ich porcelanę.

 

Ach, biedny on…
Na proszek go ścierają,
wmieszają w filiżanki i talerze,
a potem uczą,
że nie pasuje do stołu.

 

Taka oto ironia, tego biednego…