W niedopowiedzeniu

[Myszolak]

Przezwiska są miłe, ale

rzadko wypowiadasz moje imię.

Kończę się na zdrobnieniu.

 

Codzienne „kocham”,

ale nigdy między wierszami.

Palcami rysujesz serca w powietrzu.

Owijam brudne ściany 

kolorową tapetą.

Nigdy nie zauważyłaś,

jak w wielu miejscach odchodzi.

 

Uczucia kwitną w niedopowiedzeniu.
I nie da się odbić w rozbitej szybie, ale

 

Jak śmiesz kochać, nie widząc?

[Berenika97]

@Myszolak

 

Ten wiersz opisuje miłość, która jest obecna i jednocześnie głęboko nieobecna. Jest coś trudniejszego do nazwania - bycie widzianym tylko z powierzchni.

"Kończę się na zdrobnieniu" - to zdanie uderza jako pierwsze i zostaje najdłużej. Zdrobnienie zamiast imienia to czułość bez zobowiązania, bliskość bez prawdziwego zainteresowania tym, kim ktoś naprawdę jest.

A ta tapeta na brudnych ścianach - to świetny obraz. Tak właśnie wygląda związek utrzymywany pozorami - kolorowo z zewnątrz, a odchodzi w miejscach, których nikt nie chce zobaczyć.

Końcowe pytanie "Jak śmiesz kochać, nie widząc?" jest zmęczonym, bolesnym zdumieniem. Świetny tekst!

[Jacek_Suchowicz]

ciekawy obrazek miłości na pokaz

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

tu jak z tym dzbanem całym z kryształu

który obojgu nieraz z rąk wypadł

cóż posklejali pięknie pomału

wody nie trzyma - z miłości lipa

 

Pozdrawiam