Przeterminowana mądrość

[Elion]

 

Poszedłem tam, choć buty miałem

nieodpowiednie na taką historię.

Pod górę, przez wiatr, który szarpał płaszczem

z tą samą obojętnością, z jaką szarpie dachy

domów.

Chciałem zapytać o radę kogoś,

kto ma na mądrość etat od kilku tysiącleci.

 

Atena stoi.

Podobno bogini, w praktyce – sporo wapnia i

krzemianów.

Ma minę kogoś, kto widział już wszystko,

więc przestał mrugać, żeby nie przegapić reszty.

 

Zapytałem ją o nas.

O to wyrywanie sobie z rąk tego, co i tak nie

nasyci.

O nienawiść, która jest u nas tańsza niż chleb.

O dwulicowość, tę naszą zapasową twarz,

noszoną w kieszeni na wypadek prawdy.

 

Milczała.

W tym milczeniu była jakaś fachowa precyzja.

Kropla deszczu upadła na posadzkę –

to był jedyny komunikat, jaki otrzymałem.

Dość lakoniczny, jak na tyle wieków

doświadczenia.

 

Więc powiedziałem jej, bez podnoszenia głosu:

— Skoro tak, to stój.

Bądź tylko tym, czym jesteś – eksponatem pod

numerem jeden.

Twoja mądrość nie pasuje do naszych małych

wojen.

Jesteś nieaktualna, jak zeszłoroczny śnieg,

zbyt czysta na nasze brudne palce.

Twoje miejsce jest w lamusie, między eposem a

kurzem.

 

Usiadłem na chwilę, bo nogi też mają swoje

prawa.

I wtedy słońce, niepytane o zdanie,

weszło do środka i oślepiło mnie jasnym

promieniem.

Burza na zewnątrz nagle uznała, że wystarczy,

i poszła psuć pogodę komuś innemu.

 

Wstałem. Nie było sensu dłużej tu siedzieć.

Otrząsnąłem płaszcz i ruszyłem przed siebie,

żeby znaleźć jakieś inne, stare miejsce

i tam pomęczyć kogoś innego moimi myślami.

[Lenore Grey]

@Elion 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

 

To świetne fragmenty:⁠^⁠)