Parostatek

[huzarc]

Parostatek

 

Parostatek wciągany

na pustynię.

Zardzewiała turbina

stukocze kopytami

osłów zasznurowanych

z nim.

 

Mimiczne udawanie,

wpisane w ciało,

mimikra pocałunku,

symulowana

jego poszukiwaniem,

 

są posuwem piasku,

rozsypującego się

z wydm czasu.

 

Patrzcie na zlewnię

ziemi i nieba,

rozcieńczoną

w sine osocze.

 

U kresu jej kropel,

piramidy nie będą

tunelem do gwiazd,

staną się grobowcem.

 

 

[Berenika97]

@huzarc

 

Niepokojący obraz. Parostatek na pustyni to od razu absurd, koniec drogi.  Ale najciekawsze dzieje się w środku- przejście od konkretnego obrazu (turbina, osły) do abstrakcji mimikry uczuć - "mimiczne udawanie", "symulowana poszukiwaniem". Jakby relacje ludzkie były tym samym co parostatek- wyciągnięte z żywiołu, martwe, tylko udające ruch. Końcówka z piramidami-grobowcemi  - nawet wieczność okazuje się tylko śmiercią.

Wiersz trudny.