Świecht

[Florian Konrad]

żarcik, sobie z okazji 40. urodzin

oto niedługi poemat mojego bólu,
wykrzyczany de profundis!

usłyszycie go jako gulgociny w rurach kanalizacyjnych,
ściekowych kratkach. dźwięk dotrze do waszych uszu
zniekształcony w podobnym stopniu, w jakim
"zdeformowany" zostałem ja, gdy na kilkuletnie
ciałko spadły krople niewidziadliny.

ech, oczadziały z ekscytacji tata, gdy tylko
spostrzegł, że po latach prób, dziesiątkach godzin
mozolenia się nad kolbami, pipetami, przelewania
jednej cuchnącej substancji w drugą, skraplania,
odsączania, udało mu się wreszcie
stworzyć eliksir niewidzialności...
postradał wszelką rozwagę,
krzycząc: "Eureka, eureka", poniechawszy
elementarnych środków bezpieczeństwa,  
wyleciał, wolny i dziki, na miasto.

byliśmy z Klaudią świadkami nieoczekiwanego
tryumfu. przefrunął przez dom jak na skrzydłach,
minął nas w korytarzyku, niespełniony wynalazca,
nasz kochany chemik-amator.

roztwór-dziwo stał w pękatym słoju
na samym środku laboratoryjnego stołu.
w klatkach – zdziwione nowym kształtem,
nie dowierzając, biegały jak opętane
półmyszki: Nancy i Sid.

samczyk był widzialny w połowie "głowowej",
Nancy – "ogoniastej".

Klaudia, zawsze śmielsza,
bardziej przebojowa ode mnie,
powąchała, zanurzyła w cieczy palec,
który w okamgnieniu się  zdematerializował.

po pierwszym szoku, jaki wywołała w nas
świadomość, że bierzemy udział w bajce na żywo,
sami nie wiedząc kiedy, zaczęliśmy się smarować
i chlapać eliksirem. nie parzył, nie wyżerał niczego.

siostrze przestały być widoczne obie dłonie,
lewa noga i pół miednicy. ja oberwałem
znacznie gorzej; do dziś świecę
przed oglądającymi mnie ludźmi,
nagim mózgowiem, straszę jawnością żeber,
paskudnie uwidocznionymi fragmentami czaszki.

trzy i pół roku później pochowaliśmy drogiego
papę, który, ciężko zżerany przez wyrzuty sumienia,
próbował odwrócić działanie okrutnego płynu,
całe dnie, noce spędzał, zapłakany, w laboratorium.

i zmarł ze zgryzoty, do ostatnich chwil żałując,
że podjął się stworzenia niewidzialniny, która
okaleczyła wizualnie jego dzieci. bo niestety:
ani on sam, ani cały przemysł chemiczny,
farmaceutyczny świata, nie był i nie jest
w stanie nam pomóc.
nie znaleziono antidotum!

rezonansy, tomografie, inne niekończące się
badania, rurki wsuwane niedelikatnie
w każdy cielesny otwór, prześwietlenia,
próby nakładania protez na istniejące przecież
kończyny, smród szpitali, przychodni,
niekończące się pobyty w gabinetach,
osłuchiwania, opukiwania, kremy, maści, pudry,
maskujące make-upy, flesze paparazzi, okładki
gazet, wywiady, Polsat, TVN...  

a w środku tej całej kotłowaniny
– my, dwoje dzieciaczków.

po trwającej dwa, trzy lata burzy medialnej,
gdy mieliśmy status swego rodzaju celebrytów
(łamane na: robiliśmy za małpki w zoo),
wrzaskliwy świat niemal z dnia na dzień
zdał się o nas zapomnieć.

następne lata mijały, cierpko, źle. Klaudia wróciła
do szkoły, ja, rzecz jasna, zostałem skazany
na prywatne nauczanie. ją prześladowali
rówieśnicy, mi – coraz bardziej
wykoślawiał się charakter.

brak kontaktów z innymi dziećmi
– z jednej strony był lepszy, bo pozwalał
uniknąć szykan, z drugiej – wiódł prosto
w alienacyjną przepaść.

siostra z czasem znalazła chłopaka, który
stał się jej narzeczonym, potem – mężem.

ja, któremu uwierały maski i ciążyły peruki
zacząłem identyfikować się
z potworem dra Frankensteina, czy upiorem Luwru.

zaniepokojeni stanem ducha psychiatrzy
próbowali zapoznać (czytajcie: wyswatać) mnie
z posiadaczką innej anomalii, niemal rówieśną
Sylwią spod Suwałk, której uszy dają się widzieć
jedynie przez jeden miesiąc roku,
konkretnie w lipcu.

nie wypaliło. byłem za mało czytelny,
zbyt wielka połać mnie istniała
poza możliwościami widzenia.

czytałem nałogowo i dziwaczałem w ekspresowym
tempie. wreszcie, ledwie osiągnąwszy czterdziesty
rok życia, zstąpiłem do podziemi, jak jakiś
pierdzielony żółw Ninja. i egzystuję tak, w kanałach.
pominę milczeniem, czym się żywiąc.

bywa znośnie. nie dalej, jak wczoraj, w pobliskiej
rurze spotkałem, przeciskającą się z trudem,
Marię Callas. nie chciała powiedzieć,
kto i czym ją spryskał, że tu trafiła i musi
ukrywać się przed światem.

[vioara stelelor]

@Florian Konrad

To jest bardzo prawdziwy, mocny tekst.

Wydarzenia z dzieciństwa wpływają niezwykle intensywnie na dalsze losy peela.

Odejście rodzica to niesamowita trauma, która może sprawić, że faktycznie, dziecko, z całym jego wewnętrznym światem emocjonalnym, potrzebami, pragnieniem bezpieczeństwa - z dnia na dzień czuje się, jakby przestało istnieć.

Zerwana więź boli, a nieobecność utrwala mechanizm unieważniania siebie.

Skoro odszedł, ktoś, kto powinien kochać, dostrzegać, troszczyć się, chronić - to znaczy, że mnie tak naprawdę w jego życiu nie było, nie istniałem.

To najdotkliwszy aspekt porzucenia przez jednego z rodziców (zazwyczaj ojca, ale niekoniecznie).

I później całe życie i jego sploty stają się konsekwencją, a najsmutniejsze w tym wszystkim jest, że ponosi ją nie główny winowajca, tylko jego ofiary i ludzie, którzy znaleźli się w ich otoczeniu.

[Florian Konrad]

@vioara stelelor Dzięks za komentarz, ale ten tekst to żart :)

[marzipan]

@Florian Konrad Nie ma co się dziwić @vioara stelelor  - to brzmi jak żart, że ten wiersz to żart - nawet jeśli miałeś jak najlepsze intencje, by tak to wyszło :D

 

Utwór ma charakter groteski, absurdalnej biografii w pigułce, wobec której podmiot próbuje zdystansować się byciem "ponad tym". Czytam z przymrużeniem oka, zwłaszcza że "niewidzialnina" jest dla mnie zdecydowanie najwidzialniniejsza. Brawo za ten neologizm. Nurtuje mnie jednak tytuł "Świecht". Bo dlaczego nie "śmiecht"? :D