Sen

[APM]

Sen

 

Śmiejemy się

Lampa wisi nad stołem

Dzieci rechoczą z zapałem

Teściowa niebieskie oczy przymruża

Blond włosy rozrzuca po szczęściu

Brat czarną czupryną

Dowcipy opowiada

Dzieci jakieś takie małe i beztroskie

Fotele wygniatają śmiechem

Patrzę na ciebie

Pytam, czy też to dostrzegasz

Smutnieje twój wzrok

Tego czasu nie ma

I może my też umarliśmy

Jak brat i teściowa

I jest tu nam lepiej

We śnie

Ze zmarłymi

Na wygniecionych fotelach

Pod roześmianą lampą nad stołem

[amo71]

Ma ten tekst w sobie coś z ciepłego kadru rodzinnego, który nagle okazuje się tylko światłem odbitym od nieobecności. Warsztat jeszcze do swoistego wysmuklenia, ale obrazowo daje duży potencjał. 

[Charismafilos]

@APM ciekawe - sen we śnie :)

[violetta]

@APM ja pod taką lampą się śmieję:)

[huzarc]

@APM Nieobecność to chyba najważniejszy, definiujący porządek rzeczy element rodziny. I chyba wiersz ten nad tym się pochyla.

[Berenika97]

@APM

 

Niesamowite, jak granica między życiem a śmiercią, jawą a snem, rozpływa się we wspomnieniu. Może rzeczywiście jesteśmy bardziej "żywi" z tymi, których już nie ma?

[APM]

@amo71 Chętnie poprawię warsztat, ale gdzie i jak?

@Charismafilos Tak mi się akurat przyśniło, prawie jak baba w babie, czyli matrioszka...

@violetta dziękuję za podzielenie się uśmiechem spod lampy 

@huzarc dziekuję, nieobecność boli na jawie, a we śnie może być radosną obecnością

@Berenika97 Tak wlaśnie też się zastanawiam. Nie doceniamy obecnje chwili, zawsze coś nam nie pasuje, a potem żałujemy, że keidys nie byliśmy obecni, dopiero wspomnienia nam to uświadamiają, kiedy jest już za póżno.