rozmowa o kolei rzeczy

[finch]

        o tym że zastać kogoś na miejscu
        ciągle nic nie znaczy

bluszcz w ogrodzie mojej siostry
wiąże słowa które potem gałęzie
przydrożnego dębu rozwiązują

 

szukam
grabię liście czyszczę zlew
grzebię w mydlinach
włosach i okruchach ciała
między rzeczami węgielnymi

 

czekam
na zgrzyt koła zamachowego
tajemnej szafy
za której drzwiami
przechowywane są kształty
przedmiotów codziennego użytku
a także najbardziej nieoczywisty z nich
kształt miłości 

 

słucham cierpliwie
zanim spróbuję na końcu dopytać 
wchodził tam  ktoś czy wychodził

zalśnił jak księżyc
a może tylko przetarł oczy
i zdumiony nic więcej nie zdążył 
 

[vioara stelelor]

@finchBardzo wzruszający.

Skojarzył mi się z opieką nad kimś, kto już umysłowo całkowicie zapadł się w sobie, z kim nie ma kontaktu. Pozostaje tylko skupienie się na rzeczach przyziemnych - sprzątanie, ogród - w tym krzątaniu się jest miłość, której brakuje już w niemożliwej do odtworzenia relacji.

[Alicja_Wysocka]

@finch Jakby przyszedł ktoś dobry, zrobił co trzeba
i tylko wiersz zapamiętał jego obecność, tak po ludzku. 

 

[Berenika97]

@finch

 

Można żyć obok kogoś i wciąż go szukać - bo bliskość to nie geografia, tylko tajemna szafa, do której rzadko kto ma klucz.

[Nata_Kruk]

Przychylam się do słów.. Koleżanek.

@finch... nie jesteś taki caaałkiem nowy... wiersz podoba mi się i.. zachęcam do zajrzenia pod inne treści.