Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

fajne - 

 

po co ci plaster odwagi pomoże on tylko miejscowo

bo przecież nie jest od wagi ma siłę dać twoim słowom

nadziei słoik zbyt dużo nadzieję stosować umiarem

szczypta wiary za mało bo w życiu trzeba mieć wiarę

 

...

Pozdrawiam

Opublikowano

@Kapirinia

 

"Kubeczek szczęścia, tylko bez pary"- niezła ironia. Wiersz o pragnieniu gotowych rozwiązań na życie, zapakowanych w różowy papier. Ale ta ostatnia linijka - "Spróbuję inaczej" - zmienia wszystko. To moment uświadomienia, że w aptece życia nie ma recept. :)

Gość vioara stelelor
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Akurat to jest bardzo istotne, bo bez odwagi niemożliwe jest pomyślenie o jakiejkolwiek zmianie.

I jest to najbardziej skuteczny, jeśli chodzi o uleczanie, środek opatrunkowy dla psychiki.

Opublikowano

Bardzo dziękuję za wszystkie reakcje. 

Dopiero zaczynam i każdy ślad pozostawiony przez odbiorcę jest dla mnie ważny. 

Dziękuję raz jeszcze

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ściskam 🕊

Opublikowano

Recenzja wiersz „Kupczyni

 

Wiersz pod tytułem „Kupczyni” to opowieść o przedmiotach codzienności, które niosą w sobie różne stany emocjonalne. Wśród wymienionych odczuć: bólu, nadziei, odwagi, szczęścia, ulgi i wiary, w tekście czytamy również o mądrości, poradach i wartościach. Uważam to za udany zabieg literacki, polegający na zastosowaniu szeregu pojęć dotyczących przeżyć wewnętrznych podmiotu lirycznego, ponieważ pozwala nam to na utożsamienie się z nim, lub zrozumieniem jego historii.

 

Tekst został napisany w sposób przemyślany i zorganizowany, co stanowi jego niezaprzeczalną zaletę. Utwór przekonuje mnie do siebie swoją lekką formą oraz sprawnie stosowaną ironią. Użycie przedmiotów codziennego użytku (dżem, kubeczek, plaster, papier) w połączeniu z wyżej wymienionymi emocjami, sprawia, że wiersz „Kupczyni” staje się bliski czytelnikowi.

 

Moim zdaniem jest to dzieło operujące wysokim poziomem samoświadomości. „Kupczyni” jako jednostka jest wewnętrznie spójna, pomimo zewnętrznych turbulencji, jakie przeżywa podmiot liryczny.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Robert Witold Gorzkowski   Bardzo dziękuję!     Dziękuję Ci za ten komentarz -  to jest esej. Przeszedłeś przez wiersz uważnie, wers po wersie, i zostawiłeś ślady swojego czytania. To dla autora rzadki prezent. Pytanie o „może wreszcie zatonąć" - nie jest jednoznaczne. Każde czytanie ma prawo do swojego świtu. A "Próg" jako słowo wielowątkowe - tak, dokładnie. Piszesz o przejściu w świat intymny, o tajemnicy. Dla mnie próg był granicą, za którą można w końcu być sobą - i jednocześnie miejscem, gdzie świat się urywa. Jedno i drugie naraz. Chapeau bas również - za czytanie, za niezwykły komentarz. Serdecznie pozdrawiam kolegę, który pisze niesamowite wiersze. :)
    • @obywatel   Masz rację, że to dwa różne standardy i trudno tego racjonalnie obronić. Badania na mózgu - zakaz, bo niehumanitarne. AI - pełna para, bo zyski, bo przewaga militarna, bo kto pierwszy ten lepszy.   Fatalizm rozumiem. Ale "i tak zginiemy" to argument, który zwalnia z myślenia. A myślenie to jedyne, czego AI jeszcze nie zabrała nam całkowicie. Na razie przynajmniej. Pozdrawiam. :)  @violetta @iwonaroma @Poet Ka   Bardzo dziękuję! Serdecznie pozdrawiam. :) 
    • Samotność jak cisza  Z wyboru - koi Z konieczności- boli  Dom bez okien  50 odcieni czerni  Niema burza  Nie słychać  oddechu  Śpiewu ptaków   Pulsu w skroniach   Krzyku za szkłem   Szeptu imienia   Pęknięty dźwięk  Zgiełk miasta   Nie zagłusza   Tłum na przystanku   Ramię przy ramieniu   Oddech przy oddechu   Niema próżnia   Samotne drzewo   Świta     inspiracja :    Emily Dickinson¹   " The soul selects her own society - Then shuts the door "²           Przypisy:   ¹  Emily Dickinson - 1830 - 1886, poetka amerykańska. Większość życia spędziła w dobrowolnym odosobnieniu.     ²  Tłumaczenie: " Dusza wybiera sobie własne towarzystwo -Potem zamyka drzwi ".
    • Prawdziwe niestety.  Są pułapki bez wyjścia, często nieuświadamione i mało widoczne. Pozdrawiam.
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...