Dłonie

[Stukacz]

Dzień dobry. Pod "presją" 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

społeczności postanowiłem poprawić wczorajszy wiersz. Nie jest najlepszy, ale chyba lepszy niż wczorajszy. Tamten niechcący usunąłem. Za co przepraszam. Link do nowej wersji poniżej:

 

 

Dookoła wiosna życiem pachnąca

Trwa atmosfera przyjemna i lekka

Dłoń Twoja moją potrąca

Taka delikatna – tak miękka

 

Słońce – niebo prawie bezchmurne

Słychać gdzieś ptaków świergoty

Dla jednych to trele durne

Dla mnie to znak, że – to Ty

 

I patrzymy na dwa obłoki

Co fruną niebem szerokim

Te dwie jedyne chmury

Większe niż wokół góry

 

I słuchamy odgłosu lasu

Tak mało zostało czasu

By zbliżyć się, pocałować

I uczuć przed sobą nie chować

 

Razem w cieniu drzew siedzimy

Rozmawiając o niczym i wszystkim

I w myślach, i zdaniach błądzimy

Tak pewni siebie przy tym

 

Słowa drżą i w powietrzu dzwonią

Ciche i z uśmiechem mówione

Znów potrącasz mnie swoją dłonią

I krew napływa w skronie

 

I patrzymy na dwa obłoki...

 

Miło czuć dotyk Twojego ciała

I patrzeć w oczy radosne

Oby ta chwila długo przetrwała

I nadzieja powitała wiosnę

 

Wiosnę, co zacznie lata wątek

Chmur już nie będzie na niebie

To miłości gorącej początek

Dla nas – dla mnie, dla Ciebie

 

I patrzymy na dwa obłoki...

 

Tak chciałbym, aby ta chwila

W wieczność się przeciągnęła

To co dobre niestety przemija

I dotyk, i dłoń – która drgnęła

 

Na niebie orzeł wywinął

Dwa kręgi jak w tańcu wita

Dziś nas pocałunek ominął

Wieczór za progiem zakwita

 

I patrzymy na dwa obłoki...

 

Więc żegnam Ciebie z zawodem

Że to nie dziś, że nie czas jeszcze

Lecz nie jest to smutku powodem

Bo miłość, którą w sercu mieszczę...

 

I patrzymy na dwa obłoki...