odczarowanie

[Gosława]

moja dusza
cicha
skulona w rogu sieni
zwilgotniała pod rzęsą

bez ciała i krwi
pachnąca estragonem
który rozdarty w dłoniach
intensywnieje

mówiłeś będę blisko
na oddech

składam papierowe łódeczki
w każdej z nich jesienna myśl
falą przepływów w miękkości prześcieradła

zatonie

 

noga nie moja ale ładna i tak jakoś mi tu pasuje

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Edytowane 18 godzin temu przez Gosława (wyświetl historię edycji)

[Wiechu J. K.]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@Gosława powyższe słowa skojarzyły mi się z piosenką Ireny Jarockiej: 

 

[huzarc]

@Gosława Nie wiem co ładniejsze- słowa, czy obraz:)

[hollow man]

@Gosława

Dusza pachnąca

Estragonem

Rozcieranym

W palcach

W pył

Do wydobycia

Olejków

 

[Berenika97]

@Gosława

 

Estragon pachnie intensywniej, gdy go rozdzierasz - to metafora całego wiersza. Ból wzmaga zmysły. Dusza zwilgotniała pod rzęsą, łódeczki w miękkości prześcieradła - wszystko tu jest mokre, miękkie, tonące. "Na oddech" to najkrótsza możliwa odległość. I właśnie z tej bliskości płynie rozpacz - był tak blisko, a teraz jest tylko wilgoć i papier.

a dusza wciąż w rogu czeka aż prześcieradło wyschnie.

 

 

[Alicja_Wysocka]

@Gosława Bardzo nastrojowy wiersz. Papierowe łódeczki pięknie oddają kruchość uczuć, nietrwałość  niespełnionych obietnic.