Blaskodajna

[Florian Konrad]

na następną randkę przyjdę ubrany w KrAZ-y-255,
cały w ZiŁ-ach-132P, męskowschodni. zrobię ci
blackijaż, co, oczywiście, nie będzie miało nic
wspólnego z patusiarskim podbiciem oczu.

przeciwnie: zobaczysz więcej.
choć przecież błyszczysz i obdarzasz mnie
tym każdego dnia, tym razem będziesz
rozświetlona na inny sposób: lekko parzącymi
promykami esencji nocy.

poonomatopeizujemy, skrzywione nutki
rozsypią się po niebie, dorobią tam gwiazd!  

na moment będę Putinem, któremu utniesz
łeb, na chwilę Łukaszenką, którego sam zdekapituję.

i skończy się we mnie zło, raz na zawsze
stanę się twoim kinkażu, który długim językiem
potrafi grać pizzicato na najczulszej strunie.

nie świntuszę, jakby co. chodzi wyłącznie
o przemianę, by rozetrzeć po ciele twoje imię,
umazać się. wyjść zdrowszym, czystszym,
z zamkniętymi oczami, by nie uronić
obrazu osoby, do której ono należy.

[Nata_Kruk]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

... niezły łamaniec..:))

Nutki.. dorobią gwiazd... urocze... :)

[marzipan]

@Florian Konrad Dlaczego blackijaż - a nie zwykły demakijaż?

 

Przyznaję, że pierwszym skojarzeniem był negatyw. W negatywie to, co jasne, zostaje zamienione miejscem z tym, co ciemne. Ukochana świeci własnym blaskiem - w makijażu, bez makijażu, z "blackijażem", nawet w rozumianym przeze mnie blackijażu jako negatywie. Zatem w jakim celu podmiot zamierza zrobić jej blackijaż?

 

Może dlatego, by w tych nowych ustawieniach sama mogła zobaczyć, jaki wpływ jej wewnętrzne światło ma na zewnętrzny świat - w tym przede wszystkim na niego?

 

Jednak w tym "odwróconym", lustrzanym świecie to podmiot zakłada ciemne szaty i dźwiga ciężar roli bycia tym złym. Trochę w tym niepowagi, zabawy, niesłowności (braku słów) czy niedosłowności:

 

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

ALE 

 

 

- w tym punkcie jaskrawie widać, że nie mamy od czynienia z igraszką, ale wspólnym procesem odreagowania, oczyszczenia, choć dla peela to kobieta jest źródłem tego "uzdrowienia" - i chyba nawet... motywacją to bycia lepszą wersją siebie. 

 

Dopiero po tej dekontaminacji - kiedy bohater czuje się "wystarczająco czysty" - może być mowa o dotyku, czułości, zbliżeniu się do siebie. Jednak ten blask zbyt łatwo umyka, świat "zanieczyszcza" go z powrotem, dlatego woli mieć zamknięte oczy, by pod powiekami ratować się nieskażonym obrazem kobiety, wspomnieniem jej blasku. 

 

To utwór... nietuzinkowy. Nasycony, wielowarstwowy i niejednoznaczny. Nie wiem, czy nie zasługuje na lepszy tytuł, choć ten kadruje plan wiersza pod odpowiednim kątem.

 

#edit: uwagę o tytule odwołuję. Blaskodajna - czyli blask, który emituje adresatka, jest dla mężczyzny... życiodajny.

Edytowane 2 godziny temu przez marzipan (wyświetl historię edycji)