Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

Pierwsze piętro:
idzie Joachim z bratem Albertem
ujrzeli siedmioro ludzi
każdy z pianą w ustach
do krwi czerwoną
ale czyjaż najczerwieńsza?

Drugie piętro:
idzie Joachim, a wraz z nim brat Albert
ujrzeli napisy w siedmiu językach
"wejście do Niebios - XX"
przeszli jak przez siedem bram
zostawili wszystko, co posiadali

Trzecie piętro:
idzie Joachim z bratem Albertem po prawicy
ujrzeli
bezmiar, bezwstydność i bezgraniczność
w różnych pozach i z otwartymi zmysłami
w krzyku i ciszy
wspólnie i samemu

Czwarte piętro:
idzie Joachim oraz brat Albert
ujrzeli miliony oczu ukrytych
na strychach i w piwnicach
z uszami za drzwiami schowanymi
a wszędzie wypisane krwią jedno słowo
"mieć"

Piąte piętro:
idzie Joachim, za jego plecami zaś brat Albert
z oddali słychać brzęk talerzy i widelców
ręce szybsze niż przełyk
i nie został ani okruszek
dla strudzonych wędrowców

Szóste piętro:
idzie Joachim i brat Albert
w powietrzu mnóstwo kamieni,
które mają ugodzić w serce,
lecz kamień kamienia nie zniszczy

Siódme piętro:
idzie brat Albert
oczami szuka swego towarzysza

Joachim leży w hamaku-

nie zrozumiał...

23.VI.2005

Opublikowano

magiczna siódemka...
Wiersz chwilami zalatuje nieco wydumanym patetyzmem, ale ogólnie dobrze się czyta. Rzadko mi sie zdarza, by czytając wiersz widzieć jego bohaterów, to zdecydowany plus dla Ciebie, a raczej Twojej twórczości. Z niecierpliwością czekam na dalsze publikacje!
ps. "ręce szysze niż przełyk" --->hm... co to ma być 'szysze'...??
pozdrawiam życząc samych pozytywnych wrażeń dzisiaj
Garamond

Opublikowano

W niektórych momentach może nieco wytarta metaforyka ale strofa:
idzie Joachim i brat Albert
w powietrzu mnóstwo kamieni,
które mają ugodzić w serce,
lecz kamień kamienia nie zniszczy

dla mnie, wybacz kolokwializm, bombowa. pozdr.

Opublikowano

symboliczne aż do bólu;)
i interesujące takoż, aczkolwiek możnaby się pozbyć niektórych zbędnych słów
i końcówka trochę rozczarowuje, bo ja się spodziewałem jakiegoś młotka i walnięcia w głowę
a tak to jakby rozmyte wszystko
i po co wielokropek? (grrr)
pozdr;)

Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.


tak, bo pwnie gdybyś tego nie powtórzył 5 razy to nikt by się nie kapnął że tu z kontynuacją mamy do czynienia...
ale dobrze skoro to takie dokładnie ułożony to wytłumacz mi proszę dlaczego musiał być tak:
Czwarte piętro:
idzie Joachim oraz brat Albert (to już wię że dlatego, że na całym org'u nie ma nikogo, kto by sięmógł domyślić że to o tych dwóch chodziło)
ujrzeli miliony oczu ukrytych
na strychach i w piwnicach (a więc dlaczego oczy, a już na pewno dlaczego strychy i piwnice?)
z uszami za drzwiami schowanymi(a to już bardzo fascynujące, bo zakładam ze uszy to kontynuacja wątku z narzadami zmysłów, ale jak to jest? to te oczy mają uszy ("miliony oczu...z uszami " ) czy te uszy tak po prostu się tam polątają i chowają za drzwiami? i co tam do cholery drzwi robią?!?! (na tych strychach, jak rónież w wierszu - co sobą reprezentują??
a wszędzie wypisane krwią jedno słowo
"mieć" (i znowu problem - "wszędzie" czyli gdzie? na tych oczach i uszach? czy strych tym obsmarowany? i w końcu jak to się ma do tego ich chowania (to przed tym słowem się chowają, czy przez nie) i dlaczego krwią? czyżby dlatego że w filmie "siedem" też było krwią, i w kazdym tanim horrorze używa siętego barwnika, czy to właśnie dlatego równiez i tu musiała się pojawić krew na ścianie, bo inaczej byłoby za mało banału?
i dlaczego mam dziwne wrażenie, ze autor czytając ten post bardzo chciał mi napisac że ja tępy jestem i nie zrozumiałem że te piętra to 7grzechów symbolizują
Opublikowano

hmm tak naprawde zadne z pieter nie jest miejscem... jest tylko zlepkiem obrazow, ktore sie pojawiaja w swiadomosci czlowieka (zainspirowane dziełem Metropolis part II zespolu Dream Theater) i tak rowniez jest z pietrem czwartym na ktore tak wskazales. odnosi sie do "chciwosci" -> a to kojarzy sie podmiotowi lirycznemu z ukrytymi oczami oraz schowanymi za drzwiami uszami...skoro...collage grzechow... co do krwi... nie ma to zadnego nawiazania do horroru... krew to cos z siebie, a z drugiej strony krew plynaca w zylach ma kolor blekitny (niebianski)...
co do siodemki: w tytule antyteza "siodmego nieba" ... w tresci siodemka jako symbol szczescia, ukazuje nam pelnie niemoralnosci...
konstrukcja jest prosta, co do koniecznosci cyfr: dla mnie ta podroz byla jak jazda w windzie i dlatego chyba tak to zaznaczylem... poza tym moj iscie matematyczny rozum kazal mi ujac to w taka forme:)

dziekuje Julii za wykazanie moich nidociagniec detalicznych... pewnie jeszcze duzo bedzie u mnie takich:)

co do XX - oznacza liczbe ktorej nie chcialem pisac, ceny za wejscie do Nieba... tak sie ukrywa daty w ksiazkach:)

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • @Konrad Koper Mi się to wydaje mądrą przestrogą, w końcu nie wiemy co spotkamy na drugiej planecie, czy księżycu. Lepiej zawsze podchodzić do takich rzeczy z dystansem. Tak też jest w życiu, jeśli ktoś jest nieznajomy, musimy go najpierw poznać, nim mu zaufamy.  
    • "In uno corpore duo reges perpetuo bellant."   "Errare Humanum Est"   Dawno temu, to miejsce  było skrawkiem ziemskiego Edenu. Malowniczy krajobraz, skaziły cienie flag, proporców i włóczni. Końskie kopyta zryły świeżą trawę  a blaszane stopy rycerzy zgniotły opór powojów, ostów i maków. Lecz ta bitwa była  niezwykle ważna i potrzebna. Decydowała o  strategicznej pozycji hegemona. O nowym kierunku rozwoju. O życiu w dostatku  lub niewoli w kajdanach.     Umysł był tym który się bronił. Zimny, analityczny, szczegółowy  i do bólu drobiazgowy. Każda strategia. Każdy plan. Był przemyślany i doprowadzony do perfekcji. Musztra wojsk, trwała nieustannie. Bez względu na pogodę czy porę dnia. Jego wojska były znane  z okrucieństwa,  braku litości  i walki do ostatniej kropli krwi. Cyborgi a nie ludzie  o wyłączonych uczuciach. Na godłach chorągwi jazdy ich sentecja. Quidquid agis,  prudenter agas et respice finem. Każda lekkość bytu czy obyczaju, karana jest tu śmiercią. Kat jest ich ramieniem sprawiedliwości  a kostucha najbliższym przybocznym. Jest to kraj filozofów, myślicieli, mistrzów duchowych, rojalistów  i twardych, pozbawionych złudzeń osób.     Serce było agresorem. Jak zawsze. Dzikie to wojska a raczej zgraja. Zagony tubylców, wychowanych na  złotej wolności, czystym powietrzu  i życiu chwilą. Żyli w namiotach. Małych otoczonych ostrokołem wioskach gdzie jedynym panteonem  była indywidualna fantazja. Czcili bezbożne praktyki. Co dzień inna kobieta,  inna potrzeba, zachcianka. Amor vincit omnia. Tak zwykli powtarzać między sobą. Byli nieobliczalni, nieodgadnieni w czynach. Zabijali w imię miłości  i za nią gotowi byli ponieść ofiarę. Kochali ich bogowie, aniołowie, artyści i poeci. Lecieli zawsze  jak na niewidzialnych skrzydłach. Robili rzeczy wielkie acz głupie. Rozsądek był u nich karany wygnaniem. Wstrzemięźliwość pomijana milczeniem. Kochali po równo. Wino, śmiech i kobiety.     Starli się w tym miejscu. Komórki umysłu i serca. Bitwa była krwawa  i pozbawiona nawet krzty  honoru czy miłosierdzia. Dobijano rannych,  tratowano pozbawionych broni. Rozsieczono wielu dumnych bohaterów. Trwało to wiele dni i nocy. Gdy krzyki, pieśni i rozkazy ucichły. Ciała rozognione rozkładem, utworzyły doczesny kobierzec.     Nie wygrał nikt. Choć to obrońcy ponieśli dotkliwsze straty. W ramach rozejmu,  najeźdźcy wymusili na władcy umysłu, niesamowitą zniewagę. Przyjęcie do swego pałacu  najpiękniejszej córki króla serc. Umysł bronił się zaciekle. Ale musiał pojąć ją za żonę. Uległ temu koniowi trojańskiemu, wprowadzonemu zdradliwie do pałacu. I wreszcie pokochał ją tak  jak kochał swą dumę.     A to miejsce bitwy. Jak widzisz teraz jest tutaj las. Cichy i mroczny. Wyrosły tu przedziwne gatunki drzew. Niektórzy twierdzą, że wykiełkowały wprost  z ciał martwych wojowników. Ich liście ronią perłowe, słone łzy. Szmer wichru zdaje się krzykiem poległych. Kory ich pomarszczone nie czasem  a słowami miłosnych wierszy. W świetlistych koronach, połyskują złote freski. Aniołowie tańczą z mędrcami. Śmierć gra w kości z Bogiem. Nocami płoną tu błędne ogniki dusz. To pozostawieni na wieczną wartę trubadurzy. Okaleczeni, kalecy, ślepi. Snują się po dukcie jak dziki gon. Śpiewają głośno  to o miłości to znów o śmierci. Raz straszą to znów pocieszają, poetów i kochanków  którzy stracili rozum przez serce. I snują się wraz z trupą po lesie. Szukając sensu  w wiecznej, ludzkiej sprzeczności.            
    • @Poet Ka

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

    • na saksofon, bas i tęsknotę   Z tęsknoty budzę się. Z tęsknoty kradnę czas. Z tęsknoty widzę cię, jak korytarzem gnasz.   Z tęsknoty do ciebie łbem o parapet walę. Jest jakiś kres miłosnych scen… jest jakiś kres.   Z tęsknoty buduję zamek, poskramiam czas. Z tęsknoty widzę cię, jak korytarzem gnasz.   Z tęsknoty cię zamknę, uwiężę cię w nim. Z tęsknoty do ciebie już nawet nie będę pił.   Ile razy w samotności sam byłem… Ile razy w samotności sam byłem.   Z tęsknoty do ciebie łbem o parapet walę. Jest jakiś kres miłosnych scen… jest jakiś kres.        
    • @Leszek Piotr Laskowski Bardzo mądry przekaz. Piękny wiersz. Pozdrawiam serdecznie

      Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

       
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...