Paryż

[leszek piotr laskowski]

"Paryż" 

 

Gdzie tych lotnych, zbłąkanych dusz szumy atłasu,

Gdzie cienie snują się bezświetlną kamienicą,

Dworskich grajków brzmienia słychać w powietrzu czasu -

Od królów blasku po rewolucji tragedię.

 

W kawiarniach Les Deux Magots czy Café de Flore,

Z posmrodkiem dymu, w szurze Hemingwaya kroków,

Gdzie twórczość w mrocznym kącie nieustannie gore,

A duchy Sartre’a śledzą myśl dawnych mroków.

 

Nad Sekwaną Mickiewicz wciąż naród nasz wskrzesza,

Victor Hugo w wieżach szuka sprawiedliwości,

Tu każda kostka bruku historię pośpiesza,

W mieście, co kocha sztukę i nie zna litości.

 

Tu Balzac swym piórem komedię ludzką kreśli,

A Baudelaire z natury wysysa rymów soki,

Każdy zaułek ciężar niesie wielkiej myśli,

Która stąd wzlatuje, przebijając obłoki.

 

Z Pigalle na Montmartre, gdzie pędzel drży w dłoni,

Na placu dziś skromnym, w turystów kumulacji,

Gdzie wciąż można poczuć zapach wina taniego,

I fantomy artystów w twórczej egzaltacji.

 

Paryż nie pyta, nie łga, lecz za prawdą goni,

W nim słowa jak gwiazdy nad Sekwaną migoczą.

Każdy zakątek historią świata naszego,

Bo bulwary twórczości środkiem tutaj kroczą. 

 

I choć ludzkość cała w księgach mądrość zamyka,

Paryż jest serca tętnum, co rytm jej nadaje -

Stąd rysunek na bruku czy skromna liryka,

Wielkością uniwersum na wieki się staje.

 

-Leszek Piotr Laskowski