Filozofia słów prostych

[Stukacz]

Link do czegoś, czego nie nazwałbym piosenką:

 

 

Ćwierć – rym do słowa,

Które nawet wypowiedzieć strach –

Połowy połowa.

I pyk, trach.

 

A strach – tylko mędrzec, albo głupiec

Przed nią nie odczuwa.

A czy nad nami czuwa?

Czy da radę uciec?

 

Wierć – drugi rym znienacka przyszedł.

Nie najlepszy, ciężko o rytm,

Aby wiersz dobry wyszedł –

I tu też zgubiony…

 

Pierś – odpływamy w światy

Gdzie rym niedokładny,

Za to sens skrzydlaty,

I układny.

 

Mieć – czy się rymuje dobrze?

Trudno powiedzieć coś…

A może,

Mieć ją ktoś?

 

Więc – tu też rym jako-taki.

Więc umrzesz kiedyś,

Choćbyś był nie wiem kim,

Nie wiadomo jaki,

Dobrym, złym.

 

Właśnie czy złem jest o czym mówimy,

I rymy doń tworzymy?

 

Właśnie…

To tak jak człowiek zaśnie,

Tym wydaje się ona –

Nie tak bardzo złożona.

 

Bo choć męski rym do niej

To sukienką kołysze,

A ja ją słyszę.

A słyszę…

Ciszę.

 

Bo w niej jest cisza,

I ona ciszą jest.

 

Czy jest,

Rymuje się ze śmierć?

 

Czy jest? Czy jej nie ma?

A po niej…

Piekło, czy błękit nieba.

O jej!

 

Filozofia słów prostych.