Odchodzą

[APM]

Odchodzą

 

Szurają krzesłami

Mrugają słowami

Zbierają kamyki z ziemi

W dziurawym swetrze

Na słońcu i wietrze

W oknie

Dzień za dniem mija

Szarość miesza się z bałaganem

Godziny z lekarstwami

Usta ze szklanką wody

Cisza z pustką na niebie

Rodzice odchodzą

Powoli

I bezpowrotnie

 

[Charismafilos]

@APM ważny temat, dzięki za zatrzymanie.

[Jacek_Suchowicz]

powoli odchodzą rodzice 

my wkrótce w pierwszym szeregu

czas płynie a razem z nim życie

zabiorą nas nagle i w biegu

Pozdrawiam

[Berenika97]

@APM

 

Nie ma tu płaczu ani krzyku - tylko "szuranie krzesłami" i "mruganie słowami". Odchodzenie jako seria drobnych gestów, które składają się w cichy koniec.

"Cisza z pustką na niebie" - ten obraz zatrzymuje. A koniec -"Rodzice odchodzą , Powoli , I bezpowrotnie" - słowo "rodzice"  pada dopiero teraz i zmienia perspektywę całego wiersza. To nie abstrakcja. To bardzo osobiste.