Po drugiej stronie ciszy

[Werka1987]

 

Tamtego dnia, gdy mnie zabiłeś,
dźgając bezlitośnie
słowem jak sztyletem
w słoneczne przedwiośnie,
przyszła nawałnica,
niebo pękło wpół,
a resztki nadziei
z hukiem spadły w dół.

 

Wpół martwa, wpół żywa,
bryzgająca czarną krwią,
leżałam u stóp twoich, dysząc:
czy jestem tą dobrą czy złą,
niewarta jestem czy też godna,
czy zasłużę na ciepła ciutkę?
Przez chore oczekiwania
zamknąłeś mi serce na kłódkę.

 

A dzisiaj krokusy zakwitły
na mojej mogile z mchu.
Odradzam się, wracam do siebie,
Krople deszczu budzą mnie ze snu.
Bezpieczna jestem, uzdrowiona,
miłością i troską się otaczam.
Zostawiam po sobie ciszę,
przytulam się czule, wybaczam.

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.