****

[linda]

Pędzące niczym rumak, w szalonym galopie,

każdy inaczej pojmuje je sobie.

Wciąż zmienne, tak różne, w każdej chwili się zmienia,

choć znasz je tak długo, wciąż brak zrozumienia.



Raz spokojne, jak łąka w ciepłych słońca promieniach,

raz gwałtowne, jak piorun, w gromkich burz westnieniach.

Im dłużej je poznajesz, tym bardzie zawiłe,

wciąż rwie się do przodu, zostawiając cię w tyle.



Setki pytań, w przestrzeni nieznanego, gdzieś błądzi,

szukając odpowiedzi, zważaj byś nie zbłądził

i nie został wśród bezkresu, pytań tych odmętu,

zagubiony w sobie samym, pośród kłamstw i lęku.



Jedyną twą droga, iść dalej, do przodu,

na przekór wszystkiemu, ku drzwi prawdy progu.



Ważne, by się nie poddać i w losu zamętach,

nieść własne brzemię, jak skała w wód fermętach,

nie wzruszona, pośród sztormu, fal smagana ciosem,

trwa wciąż na swym miejscu, nie przejmując złym losem.



Tak ty bądź niewzruszony, w ciągłych jego trudach,

w coraz cięższych zmaganiach, wciąż trudniejszych próbach,

zawsze w zgodzie ze sobą, niczym głaz niewzruszony,

na straży swych przekonań bądź nieposkromiony.



A gdy z ramion swych ścisku, wypuści cię wreszcie,

że potrzebne to wszystko, zrozumiesz nareszcie,

że każda chwila cierpienia, wzbudzająca trwogę,

potrzebna była, byś właściwą przebył drogę.



Bo ono jest drogą bez początku i końca,

a ty, jako wierny swych przekonań obrońca,

w zgodzie z samym sobą, bez błędów ukrycia,

z szacunkiem dla siebie, spojrzysz w lustro życia.

[kl]

Się zgodzę z Julią... Nie... po prostu nie...

[ot i anka]

tego się nie da czytać w tej formie! rozstrzelenie wersów jest straszne! treść też nie za ciekawa...popracuj jeszcze.pozdr

[vacker_flickan]

częstochowa
poza tym tekst przypomina wytwór nastolatka, który objawia wszem i wobec prawdy życiowe
proszę poczytać trochę poezji różnej i przeanalizować, czy aby na pewno poezja polega na objawianiu czegokolwiek
pozdr