Sufit, ściany i podłoga

[leszek piotr laskowski]

"Sufit, ściany i podłoga"

Zagadał sufit raz do podłogi:
„Doprawdy, los twój jest nader srogi!
Zdeptanaś cała, poharatana,
z meblami w stylu wiejska kabana”.

Z góry na dół spogląda nań drwiąco:
„Wyglądasz wręcz odpychająco.
Wszędzie łachmany, buty rzucone,
wielkie śmietnisko na każdą strone”.

Zerknęła z dołu w nerwach podłoga
skrzypnęła, w ripoście jak do wroga:
„Zamilcz, ty blada, pusta płaszczyzno,
niechaj twe słowa w gardle ci wyschną!.

Lampa u ciebie ledwo się trzyma,
lecz dumnie pierś swą szklaną nadyma.
Gdy się nadymać będzie przesadnie,
to wraz z kawałkiem ciebie odpadnie!

I wtedy pęknie to twoje ego,
gdy na pysk łupniesz, mój ty kolego.
A to co spadnie – oknem wywalę,
więc już nie mędrkuj, mój ty cymbale!”.

„Ha, ha!” – tu sufit ryknął ze śmiechem.
„Straszysz na wyrost, z pustym pośpiechem.
Ja trwam na ścianach dumnie oparty,
ściany z betonu – to nie są żarty!”.

Wtem odezwały się zgodne ściany:
„Obajście warci siebie, gałgany!
Bo gdy my tylko się wycofamy,
w gruz się zmienicie, durne pacany”.

Morał z bajeczki płynie nam jasny:
Nie wszczynaj zwady – choć świat jest ciasny –
z tym, z kim na co dzień los twój związany
przez wspólne życie i wspólne ściany.

– Leszek Piotr Laskowski

[Anastazja1]

Bardzo dobry i z humorem napisany.

[Berenika97]

@leszek piotr laskowski

 

Świetna bajka!

Sufit kontra  podłoga - obrzucają się obelgami ("cymbale", "durne pacany"), aż ściany ich uciszają.  Świetna metafora, że nawet w konflikcie jesteśmy skazani na siebie. Morał mądry, język żywy i pełen humoru. Bardzo mi się podoba. :) 

 

[Marek.zak1]

Fajne, a najbardziej podoba mi się puenta. Pozdrawiam

[Annie]

@leszek piotr laskowski nigdy bym nie pomyślała, że pokój gada ze sobą, ale podobno domy mają duszę , więc coś jest na rzeczy :)

świetny tekst. 

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - rozbawił mnie ten wiersz - pójdę spać zadowolony - 

                                                                                                       Pzdr.