Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Gość vioara stelelor
Opublikowano (edytowane)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Peel utknął w bezsilności i marazmie.

I w ten sposób, to tak można do końca, do samego końca.

Aha, no jeszcze można się znieczulać jakimś "mam nadzieję, że"...

I kurczowo trzymać się snów, iluzji.

Raczej nie widzę tu stanu depresyjnego, bardziej stagnację, która stała się nawykiem myślowym.

A zawsze można coś popchnąć do przodu...

 

Przypomniała mi się piosenka:

 

 

Ale rzeczywistości trzeba pomagać, a nie tylko czekać aż coś, ktoś...

Edytowane przez vioara stelelor (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

@vioara stelelor Komentarz w 10 jak zawsze u Ciebie. Przychodzi taki czas w życiu, że pozostaje czekanie, ale nie unikam działania, gdy jest taka możliwość i okazja. Na ten przykład za parę godzin jadę kilkanaście mil do mojego szwagra, który ma dzisiaj zabieg w klinice. Zgłosiłem się na ochotnika jako kierowca.  Pozdrawiam. :)

Opublikowano

Witaj - 

rozpoczyna się kolejny

marzeń dzień

jak wczoraj

dzisiaj

znów - bo marzyć trzeba zawsze nawet gdy pogoda na nie - wiersz się podoba - 

                                                                                                             Pzdr.

Opublikowano (edytowane)

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@andrew ...może być, dużo zależy od nas. :-)

@Waldemar_Talar_Talar Witam! Marzenia trudno powstrzymać. Pozdr. 

@Berenika97 W rzeczy samej do spełnienia marzeń jest potrzebna determinacja. Dziękuję za życzenia i odwzajemniam. 

@Berenika97, @vioara stelelor, @Nata_Kruk, @wiedźma@Simon Tracy, @Waldemar_Talar_Talar, @Rafael Marius, @andrew, @huzarc i @Migrena dziękuję :)

Edytowane przez Wiechu J. K. (wyświetl historię edycji)
Opublikowano

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Wieśku... treść osobista, każdy ma swój mały - wielki świat i dobrze... :)

Czytałam wg kolejności, 1, 2, 3  itd. Niemniej, plusik.

Pozdrawiam.

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • w rodzinie była ostatnią na którą spojrzeli święci pojawiła się w 1999 roku jako chora psychicznie dwunastolatka pisząca pamiętnik kiedy miała szesnaście lat filmowałem jak wyciąga gumę z majtek i zbiera sobie przed lustrem włosy w długi emocjonalny kitek w hotelu miracle wyciąga ze ściany suszarkę i uruchamia ekspres do kawy potem wychodzi do lekarza wyciąga ołówek i pisze na drzwiach closed wyraźnie mówi do portiera że nie wróci już na noc bo lekarz ma edytor tekstu na tym kończy się scena w budynku karolina przechodzi przed napisem don't walk uśmiecha się macha ręką w kadrze widać też psa i smutnego mężczyznę który patrzy na bose łapy psa karolina powoli przechodzi coś mówi do mężczyzny który wyciąga rękę próbując złapać ją za śmieszny kitek wtedy powietrze pęka jak grafit w źle zatemperowanym ołówku
    • ulewa   o deszczu z  użyciem  szumiących Staff pisał    miarowy i równy tak szemrał kroplami    Twój - chlusty i cięcia z ukosa tak obmył   dał życie
    • Koniec zwiedzania na dziś on orang hutan i ja istota dua kaki spojrzeliśmy sobie w twarz   Almayer's Folly biały człowiek i opium jego dom w dżungli   Dwóch procent w genomie brak by w łóżku leżeć na wznak  
    • I choćbyśmy grały te same akordy, zawsze będzie pół tonu różnicy. Może moje pianino jest rozstrojone, a może Ty nie grasz dla mnie, kiedy ja komponuję jedynie dla ciebie.
    • Być albo nie być – kwestia najważniejsza: Czy szlachetniejszym jest cierpliwie znosić Strzały i pociski straszliwego losu, Czy też za broń chwycić przeciw smutków morzu I, stając w szranki, im kres położyć? Umrzeć – śnić; Nic więcej: snem światu ogłosić, że kładziemy koniec Serca rozterkom albo życia ciosom, Które ciało niesie: oto jest spełnienie, Którego wszech winien żądać. Umrzeć – spać; Śnić nawet może... – Lecz niepewność drąży: W tym śnie zatraty, jakie sny nadejdą, Gdy zrzucimy z siebie powłokę śmiertelną? Czasu na namysł nam trzeba – oto ów szacunek, Co czyni z bytu długiego – nieszczęście: Bo czemu cierpieć nam czasu bicze i obelgi, Ciemiężcy razy, ludzi dumnych wzgardę, Ból niespełnionej miłości, z praw kpinę, Urzędów bezwstydne, zuchwałe szyderstwa, Które cierpliwi od niegodnych znoszą, Jeślibyśmy wreszcie spokój mogli znaleźć W ostrzu sztyletu? Kto znosiłby trudy, Znoił się i pocił pod życia ciężarem, Gdyby nie lęk przed tym, co ze śmiercią przyjdzie – Niezbadanym krajem, z którego porządków Żaden człek nie wraca – ono mrozi zamysł, Sprawia, że dorzeczniej nam znieść takie ciosy, Niż zbiec ku innym, których wciąż nie znamy? To ta świadomość nas czyni tchórzami, To tak radosny rumieniec zamiarów Skrywa chorobliwy, blady nalot myśli, A przedsięwzięcia wiekopomnej miary Zmieniają nurtu bieg pod tym naporem I zrzekają się prawa do miana - działania. Km
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...