Jestem Sylvią Plath

[Máire]

 

we wspaniałych wyzwolonych czasach

dwudziestego pierwszego wieku

gdzie kobieta może

 

mieć wszystko

być matką żoną kochanką

ministrą chirurżką gościnią

nie być próżna i pusta mieć lat czterdzieści pięć

a wyglądać na dwadzieścia jak się ją zrobi

i nie jest zaniedbana lub leniwa

 

co pół roku wykonać botoks i stymulatory tkankowe za przecież własne pieniądze

elegancko z umiarem nie gonić za młodością

godnie się starzeć mieć klasę i przede wszystkim

nie polegać na mężczyźnie bo na tym to polega żeby żyć niezależnie

ale nie samej bo przecież wtedy coś z nią nie tak

i pewnie jest konfliktowa

 

 

określić priorytety nie być karierowiczką

by potem nie żałować

mieć ambicję i czas dla rodziny

rozmnożyć się do trzydziestki

wyjechać na staż zagraniczny

ubierać się nie w sieciówkach

a tylko w modzie etycznej

i zmieścić to wszystko

przy dobrej organizacji czasu

bo wszystko jest tylko i wyłącznie

kwestią dobrej organizacji

w trzydzieści sześć godzin na dobę

pomiędzy pilates na reformerach a konferencją dotyczącą

obturacyjnego bezdechu sennego w stopniu ciężkim

 

 

przy moich wyższych

emocjach wykształceniu wrażliwości

pieniądzach włożonych we mnie przez ciężko pracujacych rodziców

wsparciu bliskich terapii raz w tygodniu przystojnego męża, który tak bardzo mnie kocha

 

 

w wyzwolonych czasach

po głębokim przemyśleniu i na własne życzenie

podjąwszy dojrzałą decyzję po czterech latach terapii

pcham glowę do rozgrzanego piecyka

by nie wydać się przesadnie atencyjna

nie krzycząc nawet pomocy

[hollow man]

@Máire

Dylematy postindustrialnego społeczeństwa, modelowego stylu życia i Sylvia Plath jako jego patronka. Dlaczego jest więc tak źle skoro jest tak fantastycznie?

[piąteprzezdziesiąte]

Wczoraj widziałam rolki z udziałem Kelly Osbourne i to był obraz, który długo zostaje i skłania do refleksji: dlaczego?!

 

Dlaczego kobiety do setki muszą być piękne, młode i koniecznie, ale to koniecznie chude, q*wa! 

I choć minęły 63 lata i jest większy nacisk na zdrowie psychiczne, to jak widać po ofiarach "O", nic to nie daje.

Kobiety nie wkładają głów do piekarników, wybierają bardziej wyrafinowane akty odejścia...

 

I jeszcze mogłabym pisać i pisać, więc napiszę, że to —

Znakomity wiersz!

Pozdrawiam.

 

[Máire]

Dziękuję bardzo 

[vioara stelelor]

@Máire

A czy nie da się po prostu na to wszystko mieć wy... walone?

 

Zamiast wsadzać łeb do piekarnika, może lepiej wstać od kompa, wyłączyć telefon - i przede wszystkim media społecznościowe - i zastanowić się - czego JA (!) chcę od życia.

W zalewie informacji można się pogubić, ale przecież po pierwsze można je traktować selektywnie, a po drugie - punktem odniesienia powinno być jasne określenie własnych wartości, priorytetów, celów - i zintegrowanie ich z poczuciem wpływu na naszą wewnętrzną rzeczywistość.

 

Problemem współczesnych kobiet - ale mężczyzn także, bo można napisać analogiczny wiersz o facetach - jest nadmiar. Nadmiar opcji, dróg, ścieżek, wzajemnie się wykluczających, a każda z nich sprzedawana jest w ładnym opakowaniu marketingowym, tak, że nie wiadomo co wybrać dla siebie, bo to kusi, tamto wydaje się atrakcyjne, a tamto jeszcze ciekawsze...

A czasami mniej, skromniej, spokojniej znaczy najlepiej.

 

Najgorszą robotę chyba robią social media, bo one zmuszają do nieustannej gotowości - przede wszystkim emocjonalnej - aby na coś odpowiadać.

Dosłownie - ludziom np, na jakieś wpisy, na hejt - ale też na oczekiwania, podskórne, ukryte - na wymagania i iluzje ideału, wyciągnięte z przysłowiowej ... tylnej części ciała... które stado podchwyci i potem wszyscy w amoku się dostosowuj., Obiektywnie nie wiadomo po co i dlaczego.

Jak się do tego zdystansować, to jest po prostu "świrowanie mola". 

Ale da się przeprogramować podejście, rozstać się z tą rzeczywistością zachowując zdrowy kontakt z tą częścią nas samych, która się domaga uwolnienia z matni.

Lecz trzeba się nie tylko pytać, czego ona nie chce, ale również - czego chce.

 

 

Edytowane 3 Marca przez vioara stelelor (wyświetl historię edycji)

[Máire]

@vioara stelelor Bardzo mądrze napisane, tak, chyba tak, może i da się po prostu odmówić w tym udziału... z drugiej strony zawsze żyje się w jakiejś grupie, społeczności -wiec czy zawsze sie da zdystansowac? 

[vioara stelelor]

@MáireTo prawda, ale wydaje mi się, że w realnym życiu ma się większą kontrolę nad swoimi wyborami.

No i są ograniczenia fizyczne, nie ma tego nadmiaru, Ty decydujesz, z kim się umawiasz, w jakiej grupie pozostajesz, a jeśli gdzieś jesteś z przymusu (np. koledzy z pracy), to masz wentyl bezpieczeństwa - zostawiam to za sobą i idę z koleżankami na kawę, albo na kurs flamenco.

Oczywiście, że interakcje między ludźmi zawsze wymuszają pewien stopień dostosowania się i pójścia na kompromis, ale wiersz raczej mówi o sytuacji, kiedy tego jest za dużo, kiedy to przytłacza, zamienia się w imperatyw, a w rezultacie nie ma realnych korzyści społecznych, żadnej wartości dodanej.

Peelka nie dopasowuje się po to, aby coś zyskać, a jedynie po to, aby nie stać się obiektem podlegającym ocenie. A to bardzo ważna różnica.