Własny zakątek ciała

[Katarzyna Anna Koziorowska]

Dostrzegam w tobie przyszłość

dla wspomnień. Radzę życiu, aby odnalazło

własny zakątek ciała.

 

Rozpadam się na niedopasowane elementy –

łzy uciskają ciszę.

Być może nauczę się żyć wiecznie,

kochać do obłędu –

dusza dopasuje się do dłoni.

 

Pora żyć, kiedy wieczność jest tak bliska.

Nie wierzę w obecność cieni,

nawet światło sprawia wrażenie

zapomnianego.

 

Nie przyznaję się do samotności, nie liczę

na szczęśliwy traf. Twoje usta nie pasują

do pocałunków.

Może wiatr sprawi, że smutek

przez moment stanie się czymś jeszcze.

 

Pamięć? Pora nauczyć się tabliczki mnożenia.

Ukarana przez noc, widzę się

pośród błahych słów. Myśli,

choć cudzołożne, są wstępem do czyśćca.

[andrew]

@Katarzyna Anna Koziorowska

...

a ja 

ja wierzę 

póki iskra tli się 

znów 

zapłoniesz 

...

Pozdrawiam serdecznie 

Miłego dnia 

 

 

Edytowane 1 godzinę temu przez andrew (wyświetl historię edycji)