Ostatnia stacja.

[aniat.]

Szczelina między deskami

zabiera mój świat —

ciepły, pachnący chlebem.

Myśli uciekają spod kół,

tłuką się po polach, by zgubić lęk.

To takie niesprawiedliwe.

One tam, ja tu.

Na następnym postoju wymyka się nadzieja.

W dłoni trzyma mój spokojny oddech.

Opuszcza mnie bezszelestnie

i trochę wstydliwie.

Ostatnia stacja.

Ucieka życie.

Patrzy przez szczelinę między deskami,

ale nikogo już tam nie ma.

Edytowane 37 minut temu przez aniat. (wyświetl historię edycji)