Historia edycji

@MyszolakPodoba mi się zwłaszcza początek, to rozpaczliwe przemienianie chłodu w ciepło, poszukiwanie namacalności tam, gdzie istnieje tylko pustka. Jest to jednak akt jednostronny - peelka daje z siebie energię, aby stworzyć coś w rodzaju iluzji. Chłód pozostaje chłodem. Inkarnacja to jedynie pozory, albo najskrytsze marzenia. Ciepło jest snem, ciepło jest w niej, to jej gorączka, jej pragnienia, jej stwarzanie bliskości tam, gdzie ta bliskość nigdy się nie pojawi. Tak naprawdę, ta relacja jest martwa. I do tego zmierza wiersz. Nie wiem, czy do poddania się, czy po prostu do samoistnego wyczerpania się potencjału. I wtedy ostatni sen będzie też ostateczny.

Aj i Wanda goła. Mało! Gad nawija

@Pisarzowiczka Podoba mi się ten motyw, bliski mi również, błądzenia po mieście, będący jak pewnego rodzaju podróż inicjacyjna, żeby odnaleźć wewnętrzną siłę i zdefiniować na nowo swoją tożsamość. Może to być etap zdrowienia po trudnych przejściach. Może - po prostu poszukiwanie siebie, własnego celu, horyzontów myślowych i życiowych? Przypomniał mi się "Statek pijany" Rimbauda - z tą różnicą, że tam był rejs po morzach, tutaj - włóczenie się po mieście - ale idea ta sama - rzucenie się w wir, smakowanie wszystkich odcieni rzeczywistości, nabieranie doświadczeń, budowanie i hartowanie siebie, nie na podstawie iluzji, ale na podstawie tego, co przeżyte i przepracowane.  

To kukłowaty pyta, wołku, kot

@bazyl_prost Apoteoza umiarkowania?