w pół słowa

[Gosława]

wolałabym być sierotą
odwiedzać grób
czasami stawiać znicz
otulając płomień czułą dłonią

gładziłabym twardy kamień
w przypływie nagłej czułości
łzami rosząc sztuczne kwiaty

rysa w rysę jak twoja twarz
wciśnięta w moją
i stal oczu w błękitność zmienione

mamo

wolałabym nie czuć
być jak to lastryko cała w łatach
z dolepionym krzywym krzyżem
wiszącym na słowo honoru

mamo

wolałabyś żebym nie była twoja
 

 

[Jacek_Suchowicz]

odbieram jako krzyk dziecka niekochanego przez matkę

 

prze całe życie ci przeszkadzam 

stale krzyżuję twoje plany

jestem z przypadku co tu gadać

który nie może być kochany

 

pozdrawiam

 

[Berenika97]

@Gosława

 

"Wolałabym być sierotą" - to jedno z najtrudniejszych zdań, jakie można napisać, i jakie można poczuć. A jednak jest tu więcej czułości niż goryczy - ta dłoń głaszcząca kamień, łzy na sztucznych kwiatach. Jakby miłość istniała, tylko nie miała gdzie mieszkać.

"Stal oczu w błękitność zmienione" to obraz, który bardzo mnie poruszył. A koniecł-odwrócony, skierowany do matki - jest jak cichy cios.  Zaskoczyłaś mnie tym tekstem. 

[Natuskaa]

Trudna wiedza, czy trudna niewiedza? Czas, który nie zostawi śladu też potrafi boleć, kto wie czy nie bardziej... bo jakiś zamazany, zaledwie zamysł tego, jak mogłoby być... gdyby nie było "braku".

 

Pozdrawiam :)

[Alicja_Wysocka]

@Gosława To bardzo przejmujący wiersz o bólu, który nie krzyczy, tylko sączy się między wersami. Uderza mnie to odwrócenie, że łatwiejsza wydaje się tęsknota za nieobecną matką niż mierzenie się z emocjonalnym chłodem tej, która jest.

 

Też zapis głębokiej rany odrzucenia i jednocześnie rozpaczliwej potrzeby bliskości. Bardzo poruszający tekst, który długo nie puszcza.

[vioara stelelor]

@GosławaWiersz dojmujący, przede wszystkim ze względu na to, że pokazuje totalne ogołocenie z ciepła, bliskości, poczucia bezpiecznej więzi - tam, gdzie  najbardziej jest ona potrzebna każdemu człowiekowi - w relacji z matką.

Jest to pustka, która boli bardziej, niż ta, która pozostaje po śmierci - dlatego że ta pośmiertna - może się ciągle redefiniować przez pamięć.

Tutaj nie ma żadnego punktu odniesienia, jest emocjonalna przepaść.

Chciałabym podkreślić, że w przypadkach jakichkolwiek zaburzonych w pewien sposób relacji - odrzucenie nigdy nie dotyczy osoby odtrącanej. To nie jest nigdy jej wina, jej niedoskonałość, jej ułomność, jej pech.

To jest zawsze pochodna dysfunkcji psychologicznych, emocjonalnych, które dotykają osobę odrzucającą.

Oczywista oczywistość, ale od niej zaczyna się stawanie na własnych nogach, a niektórzy latami nie potrafią tego odkryć - i cierpią.