ici

[Rrr]

kreślę na twoich plecach lemniskaty, małe nieskończoności.

a w tobie mam miejsca rozpaprane, po więcej...

i znów wchodzę ci pod skórę,

 

bardziej i bliżej. i znów serce naderwane zacałowuję

na okrętkę. w usta wcieram smak rdzy

i kochania, trochę drżeń. skołatane

nie wiedzą jak powiedzieć, więc

 

kreślę ci na sercu lemniskaty,

małe nieskończoności...

[vioara stelelor]

@RrrPrzepiękny obraz miłości, która się gubi.

Metafora lemniskat, kreślonych najpierw na skórze, potem na sercu - coś wspaniałego!

Jak ex-libris czułości.

 

Ta relacja jest trudna, pełna bólu.

Widać, jak bardzo peel chce ją scalić i ocalić, naprawiać, otoczyć troską.

Szuka drogi do bliskości, a ta droga jest wciąż ślepa, urywa się przedwcześnie.

Czasem nie można naprawić tego, czego się nie zepsuło, a wyczuwam gdzieś podskórnie, że tak właśnie tutaj jest.

 

Pozostaje bezpieczny gest, a symbol nieskończoności mówi - trwam, jestem.

Bo tylko tak mogę jeszcze kochać.

 

To kolejny Twój wiersz, który emocjonalnie jest mi bardzo... bliźniaczy ;)

[Migrena]

@Rrr

 

bardzo subtelny, zmysłowy zapis miłości, która poprzez dotyk i znak nieskończonosci probuje ocalić kruchosć serca   pokazując, że wieczność istnieje tylko w czułym, powtarzalnym geście bycia coraz bliżej .

 

piekny.

[Rrr]

@vioara stelelor a to się cieszę, że trafił, też dlatego, że i mi jest szczególnie bliski.

Dla takiego komentarza jak Twój warto było ten wiersz poczynić... uwielbiam jak ktoś tak głęboko wchodzi w tekst. Dziękuję :)

@Migrena dziękuję bardzo, za zrozumienie przede wszystkim.