ocieplanie

[Gosława]

Lucyna płacze a odgłos cieknących łez
przenosi w zupełnie inne przestrzenie
ta chwila niczym stop-klatka zatrzymuje wszystko na poziomie czucia

oderwana od matki przywiera do ścian wagonu liżąc wilgotne deski z nadzieją na odrobinę wody
jeszcze tak niedawno ogrzewała ciepłotą dłoni śnieg który osiadał na płachcie
by nie uronić kropli

stal przywodzi na myśl latarnie w których dogorywały palone owady
całe roje zbite w jeden wezbrany szum
jak te prześwity wymagające dotarcia
płowieje

ciągłe przejścia pór roku w rozpadlinie kolorów
zza posiwiałych brwi wypływa niebo
teraz wszystko zlało się z bielą jak Ona

 

 

Edytowane 23 Lutego przez Gosława (wyświetl historię edycji)

[Amber]

@Gosława  Reniu, Twoje wiersze  do głos z innych przestrzeni niby do nich daleko, a jednak blisko. Pozdrawiam serdecznie.

[hollow man]

@Gosława

U Ciebie to zawsze jakoś tak... sensorycznie - operujesz na różnych zmysłach i to daje taki... Nie wiem jak to nazwać... Efekt zanurzenia w wierszu.

[Waldemar_Talar_Talar]

Witaj - lubię cię czytać - twoje wiersze nie nudzą -

                                                                                          Pzdr.serdecznie.

[Berenika97]

@Gosława

 

Twoje strofy budują niesamowicie plastyczny, a zarazem wstrząsający obraz cierpienia - ta „stop-klatka na poziomie czucia” uderza z ogromną siłą.

Szczególnie przejmujący jest kontrast między fizycznym realizmem (lizanie wilgotnych desek wagonu w akcie ostatecznej desperacji). Metafora stali przywodzącej na myśl latarnie z dogorywającymi owadami to mistrzowskie, choć przerażające oddanie poczucia osaczenia i masowości tej tragedii.

Najbardziej jednak porusza koniec- to niemal metafizyczne przejście od bólu i „rozpadliny kolorów” do ostatecznej bieli, w której wszystko się zlewa. „Zza posiwiałych brwi wypływa niebo” - to jeden z piękniejszych obrazów. Stworzyłaś bolesny, ale niezwykle ważny pomnik wystawiony ludzkiemu losowi. Świetny tekst! 

[Gosława]

@Amber Bursztynku bardzo Ci dziękuję

Staram się łączyć ze sobą różne przestrzenie 

Te odległe i te najbardziej bliskie z wszystkich 

Mam nadzieję że to można wyczuć w moich wierszach 

Ściskam

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

@hollow man bo ja jestem Pani od sensoryki w każdą środę prowadzę zajęcia z maluchami

No cóż taka robota

[hollow man]

@Gosława

OK, czyli w tej chwili jesteśmy na zajęciach z sensoryki. Może jakieś sensoryczne wiersze z tego będą.

[Gosława]

@hollow man @hollow man @hollow man oj nie 

Sensoryczne zajęcia mają na celu pobudzenie wzroku słuchu dotyku węchu smaku oraz świadomości własnego ciała 

Wiersze to ćwiczenia bardziej dla emocji i duszy

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Z ciałem mają niewiele wspólnego 

No chyba że coś się dzieję podczas czytania no to wtedy dołączyć ruch i będzie efekt

@Waldemar_Talar_Talar bardzo dziękuję

@Berenika97 Nikt nigdy tak pięknie nie analizował moich słów 

Bardzo Ci dziękuję

[Czarek Płatak]

Jakże przejmujący obraz utraty i wykorzenienia, w którym dziecięcy płacz stapia się z chłodem świata, a biel staje się symbolem odrętwienia, pamięci i zacierającej się tożsamości.

[Gosława]

@Czarek Płatak tak mnie jakoś poruszyła historia kobiety która jako dziecko przetrwała w obozie koncentracyjnym 

Opowiadała o swoich dalszych losach 

Widzisz jakie okropności się na świecie dzieją 

Mnie to przeraża