Płot

[Leroge]

Światło wbijało setki igieł w źrenice

 

Miłości świadkiem nie chcę być nigdy 
Bo miłość sama się pcha na szafot
Tuląc do siebie znamiona krzywdy 
Da swe kończyny ucinać katom 
 
Wtedy słońce wydało się bielsze

 

Gdy zwiędną pąki motylich skrzydeł 
Co trwają może oddechów trzy
I strzeli para z dusznych kadzideł 
Ujrzysz jak nić przeznaczenia drży 

 

Kropla potu na skroni była gęsta jak lawa

 

Krzyczymy ku niebu ściskając nadzieję 
Że chmury będą nam pośredniczyć 
Bo między nami wicher wciąż wieje
Co nasze uszy przyszedł pożyczyć 

 

Popękana ziemia wrzeszczy z

pragnienia

 

Zwisając z płotu przebici w pół 
Lgniemy do siebie nie wiedząc nic
I czując w uszach płonący ból 
W splecionych dłoniach będziemy żyć 

 

Spadła kropla niebiańskiej krwi

[wierszyki]

 

 

Mi się tu widzi pomnik w Domostawie.

Pzdr.

 

Edytowane 6 godzin temu przez wierszyki (wyświetl historię edycji)

[Charismafilos]

@Leroge mimo natłoku emocji i obrazów, czy się lekko - forma rzekłbym user-friendly :) 

Ciekawy wiersz, a te kursywe linijki to cytaty, czy tylko zmiana dekoracji?

[Leroge]

@Charismafilos  Te kursywe linijki to tylko coś w stylu dekoracji, żeby trochę uziemić i ucieleśnić te wszystkie górnolotne emocje. 

@wierszyki  Doinformowałem się na temat pomnika w Domostawie i rzeczywiście ładnie się wpasowuje haha :)

 

Pozdrawiam

[MIROSŁAW C.]

@Leroge

Jak dla mnie; kresowe połajanki.

Pozdrawiam. 

[wierszyki]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Przyznam się, że to haha mnie mocno zaniepokoiło.

 

No ale tak już jest, że każdy piszący jest w swojej bańce. Pzdr.

[Berenika97]

@Leroge

 

Te wiersze mają w sobie coś z malarstwa ekspresjonistycznego - obrazy nie tłumaczą się nawzajem, tylko uderzają jeden po drugim. Igły w źrenicach, miłość na szafocie, kropla niebiańskiej krwi. Nie ma tu taryfy ulgowej dla czytelnika i właśnie to jest w tym najmocniejsze. Czytam drugi raz i za każdym razem coś innego zostaje.

[Leroge]

@wierszyki Przyznam że patrząc wstecz to haha mnie również niepokoi.

Ale tak to już jest, że nic na to nie poradzę. :)

@Berenika97 Cieszę się, że tak to odbierasz. Zacząłem pisać poezję niecały miesiąc temu bo nie miałem czasu na malowanie, być może to dlatego. Pisząc chcę, żeby czytelnik widział, a potem myślał samodzielnie. Duża część współczesnych wierszy, nieważne jak ładnie napisanych wprost mówi co myśli, brakuje mi w nich miejsca na wyobraźnię. Cieszę się że po przeczytaniu coś zostało a nie weszło i wyszło.

 

Dziękuję za komentarze i pozdrawiam