Pod_szepty

[Nata_Kruk]

 

       Pod_szepty

 

 

ciszej... jeszcze usłyszą 
że my tu razem pod...
trochę gorąco i... za ciemno 
damy radę ale trzymaj dobrze w ręce 
i przysuń się do mnie no i żeby... 
nie... no nie... czujesz...
płyną po prześcieradle... 
a mama dzisiaj zmieniła pościel
dostanie nam się za to

 

ciszej... to dopiero jutro

 

 

 luty, 2026

 

 

[Berenika97]

@Nata_Kruk

 

Twój wiersz jest intymny, pełen niedopowiedzeń i niemal „podsłuchany”. Ma w sobie urok zakazanego owocu. To, co dzieje się między słowami, buduje tutaj całe napięcie. "Pod_szepty" to świetny tytuł - idealnie oddaje ten moment, gdy liczy się tylko bliskość i to, co tu i teraz, w ciemności.

Czuć tu ten dreszcz konspiracji - kiedy świat kończy się na krawędzi kołdry, a najmniejszy szept brzmi jak wielkie wydarzenie. Ten strach przed czystą pościelą i reakcją mamy dodaje całości genialnego, autentycznego smaku. Każdy z nas miał kiedyś takie "to dopiero jutro", które sprawiało, że dzisiejsza chwila była warta każdej kary.

Podczas czytania starałam się ich nie spłoszyć - bardzo sugestywne!