kilka chwil po Wielkim Wybuchu

[MIROSŁAW C.]

w przypływach istnienia

pomiędzy Masywem Ślęża

a Wzgórzem Golgota

odnajduję

ślad swoich snów i marzeń

 

tu czas

rozciąga się w nieskończoność

 

zanim

z pierwszym promieniem słońca

nisko pokłonię głowę

starym drzewom

a śpiew przelotnych ptaków

przetnie nieboskłon

i uchyli rąbek tajemnicy

świętej wiary praojców

 

pośrodku wysokiego lasu

rozsypię ziarenka maku

naturalne remedium

na upiory

 

i jeszcze raz

być może ostatni

 

spróbuję poczuć nic

w złocistej kropli bursztynu

i pojąć siłę wieczną

co wybuchła jasnym promieniem

boskich metafor

 

aż usłyszę

krzyk z głębi duszy

 

żyjemy

w najlepszym ze światów

 

 

 

 

(Lifting 2026)

[Berenika97]

@MIROSŁAW C.

 

Ślęża i Golgota w jednym wierszu - pogańskie i chrześcijańskie, stare i jeszcze starsze. Czuć, że to nie jest tylko krajobraz, ale mapa wewnętrzna. Jak zapis pielgrzymki  do siebie. 

[MIROSŁAW C.]

@Berenika97

Bo wszystko i więcej, 

gdzieś w nas...

 

Dziękuję, pozdrawiam. 

 

[Nata_Kruk]

Na same słowa... po.. wielkim wybuchu.. mam dreszcze. Czytam sobie... Kilka chwil po...

Podoba mi się wejście w treść, ten rozstrzał pomiędzy, ale to prawda... tam czas może rozciągać się w nieskończoność,

zanim...

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Dalej też ciekawie... każde miejsce i czas dobre, by zajrzeć w siebie.

[brt abacadaba]

Jesteśmy najlepszą możliwą wersją siebie więc...