pyłki i drżenia

[vioara stelelor]

cicho cichutko

chcę po prostu trwać

bo inaczej nie będzie tego liścia ostróżki

ani motyla na nim

i już nic mi nie powiesz z rana

 

cicho cichusieńko

żeby usłyszeć melodię miłości

którą grasz w moim śnie

na mandolinie słońca

 

cicho i ciszej

bo pąk się rozwija

niemal niezauważalnie bezgłośnie

nie można przestraszyć tej chwili

która potem wielokrotnie

będzie we krwi zakwitać słodyczą

 

cicho najciszej

oddycham

wyciągam rękę

świetliste drobiny same układają się

w łąkę i jej miodną czułość

 

chodź do mnie

cicho

cicho

[hollow man]

@vioara stelelor

Przemawia na paru poziomach.

I trochę jakby inne żeglowanie tu następuje niż w Twoich wcześniejszych wierszach.

Edytowane 3 godziny temu przez hollow man (wyświetl historię edycji)

[viola arvensis]

@vioara stelelor bardzo mi się podoba to subtelne nawoływanie o ciszę. Wiersz zwiewny jak letni wietrzyk i "taki z duszą". Nie ma co więcej mówić, trzeba po cichutku czytać i się delektować :)

Pzdr.

[vioara stelelor]

@viola arvensisDziękuję ślicznie :)

[Alicja_Wysocka]

@vioara stelelor

Czy Ty w ogóle dotykasz klawiatury? 

Bo czytam, jakbyś tym pyłkiem pisała. Wszystko jest tu wrażeniem, nie słowem.

 Jakby intymność, zapraszała do świata, w którym każdy gest natury jest święty.

Mandolina słońca w śnie – to obraz pełen poetyckiego uroku :)

A zaproszenie: 

chodź do mnie

cicho

cicho

zamyka wiersz jak szept i już nic nie mówię :)

[vioara stelelor]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

Słowa są czasem zbyt surowe, toporne. Trzeba je jakoś ujarzmić. Cieszę się, że  chociaż trochę  mi się udało. :)

[Myszolak]

@vioara stelelor Aż mnie ciarki przeszły :) Piękny wiersz, jest w nim energia błogości i spokoju, i szczęścia :)

[andrew]

@vioara stelelor

...

usłyszeć ciszę

zobaczyć niewidoczne

poczuć ciepło myśli 

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego wieczoru