Dorosłe uczucia trzeciego wieku

[leszek piotr laskowski]

"Dorosłe uczucia trzeciego wieku"

O wielkich słońcach marzeń już nie śnili,
patrząc z oddali na miłosne sploty.
Młodość minęła, wzrok się nieco schylił,
przygasły dawne, gwałtowne tęsknoty.

Lecz wciąż drążyła serca ta nadzieja,
ukryta w nutach i poezji cieniach.
Bo czułość wraz ze starzeniem dojrzewa,
drwiąc sobie z wieku i ciała zmęczenia.

Każdy chce skrawek bliskości ocalić,
poczuć bezpieczny dotyk dłoni w dłoni,
rozgrzać ten pancerz z wychłodniętej stali,
by wyrwać serce samotni, co trwoni.

On jest jej lustrem, ona mu przystanią,
końcem modlitwy w bezkresie szarości.
Bóstwem się stają, w siebie spoglądając
i kreśląc scenariusz wspólnej przyszłości.

Dwie różne drogi w jedną się splatają,
wolne od kłamstw i zdrad w duszach zamilkłych.
Czystą obecność dziś sobie dają,
milcząc o ranach z przeszłości przykrych.

W pełni zasłużyli na spokój ramion,
na żar ich dusz, który pod śniegiem drzemie.
W miłości wiernej, co nie chce już znamion,
odnaleźli w końcu swą własną ziemię.

Autor: Leszek Piotr Laskowski

  „Jako autor, w tym wierszu starałem się odnaleźć piękno w prostocie i autentyczności uczuć. 'Dorosłe uczucia trzeciego wieku' to zapis nadziei na to, że na prawdziwe porozumienie dusz nigdy nie jest za późno.”