Surrealistyczna podróż" /Przerwa między atomami/

[Leszek Piotr Laskowski]

"Surrealistyczna podróż"

/Przerwa między atomami/

 

Rozszczelnia się nagle tkanka dnia,

niepostrzeżenie, bez zbędnego echa.

To nie koniec, to tylko prześwit,

gdzie grawitacja przestaje pytać o imię.

Jesteśmy z wszystkim co posiadamy,

w tej szczelinie, której nie widzą oczy,

niesieni prądem, co nie zna brzegów,

ku pieśniom, co rodzą się z ciszy.

 

Nie trzeba krzyku,

by pękła szklana ściana powietrza.

Wystarczy oddech, miękki jak mech na skraju lasu, gdzie czas nie ma zegarka

i nic nie musi się zdarzyć.

Rozluźnij dłonie. Pozwól, by niepokój spłynął jak kropla deszczu po szybie,

którą noc przemywa oczy.

 

Tam, gdzie jesteś, 

i tu, gdzie ja trzymam rytm,

niebo ma ten sam odcień spokoju.

Wystarczy być. Bez ciężaru oczekiwań,

w tej krótkiej pauzie między

jednym a drugim uderzeniem serca.

Geometria tęsknoty

rozpuszcza się w błękitnym kwadracie.

 

Punkty bez powrotu

stają się liniami, które nie pytają o cel.

Pamięć to tylko kurz wirujący w snopie światła, które nie ma źródła.

Przesiewamy milczenie przez gęste sita,

aż zostanie tylko to, co nieważkie.

Słowa to tylko cienie ryb

płynących pod taflą nieistniejącego jeziora.

 

Wszystko jest echem,

które zapomniało, kto je wywołał.

Jesteś kolorem, którego nie ma na palecie.

Czekaniem, które przestało liczyć minuty.

Pustka nie jest brakiem,

jest tylko najczystszą formą obecności.

Rozpryskują się galaktyki pod powiekami,

atomy tańczą walca w próżni między myślami.

 

Jestem pyłem, który śni o byciu słońcem,

podczas gdy kręgosłup staje się osią świata.

Nie ma góry, nie ma dołu,

tylko nieskończone "teraz" rozciągnięte na ranie czasu.

Cisza wybuchła supernową w pokoju.

Wypijam mrok zamiast herbaty,

czując na języku smak miedzi i gwiezdnego wiatru.

 

Wszystkie mosty stały się horyzontem zdarzeń.

Nie szukaj mnie w słowach.

Szukaj mnie w przerwie między atomami,

tam, gdzie muzyka sfer gra solo na nerwach.

Jesteśmy tylko wibracją w wielkim nic,

które jest wszystkim.

 

Zegar wykrwawia się białą farbą na podłogę,

z której wyrastają szklane żyrafy o oczach z bursztynu.

Twoje imię, wymawiane wspak,

zamienia się w klucz do drzwi, których nie ma.

Śpimy na grzbietach wielorybów płynących przez piaski pustyni,

podczas gdy nasze sny szyją ubrania dla wiatru.

 

Wszystko jest już napisane w powietrzu,

zanim pomyślisz, że w ogóle jesteś.

Zgaś światło wewnątrz myśli.

Słyszysz?

To tylko my, stajemy się światłem,

zanim zdążymy o tym zapomnieć.

 

-Leszek Piotr Laskowski 

[bazyl_prost]

kawał dobrego i czystego przemyślenia , to taki paradoks mikro i makrokosmosu , szczelina bytu

[Berenika97]

@leszek piotr laskowski

 

Lubię metafizyczne i surrealistyczne teksty.

Szczególnie urzekło mnie to - "Wystarczy oddech, miękki jak mech na skraju lasu, gdzie czas nie ma zegarka" - jakby cała filozofia mindfulness zamknęła się w jednym obrazie, bez patosu, z czułością.

"Rozszczelniło mi dzień. Czuję tę pauzę między uderzeniami serca". Piękne. Pozdrawiam.