Podpora

[lena2_]

Wciąż zderzamy się z nowymi wyborami,
gdy decyzje trzeba podjąć już od zaraz.
Jak postąpić, aby serca nie obciążać
winą , która będzie później myśli karać.

Gdy potykam się o kłody wątpliwości,
wtedy trzymam się sumienia jak poręczy.
Z tą ufnością, z jaką biegnie małe dziecko,
aby dotknąć oddalone ramię tęczy.

[Berenika97]

@lena2_

 

Piękna metafora - sumienie jako poręcz. To obrazuje zarówno kruchość naszych decyzji, jak i potrzebę oparcia się o coś stałego. A ta tęcza na końcu dodaje nadziei. Piękne, mądre, potrzebne.

[vioara stelelor]

@lena2_

Gdyby wszystko było takie proste...

Są czasami takie wybory, wobec których nawet sumienie jest bezradne.

Ono jest wypadkową wpojonych nam w dzieciństwie zasad i granic, które bardzo często nijak nie przystają do realnych sytuacji i decyzji.

Tak jak prawo w kodeksach - jest jakąś strukturą, jakimś systemem normatywnym - a potem przychodzi konkretny przypadek, który w żaden sposób nie da się do niczego dopasować.

Wystarczy popatrzeć, jak wiele dramatów dzieje się na rozprawach w sądach rodzinnych (wiem, że wiersz nie o tym, ale jakby o odpowiedzialności?)

Natomiast wśród ludzi zaobserwowałam dwie postawy.

Jedni dokonują wyboru idąc za jakąś wytyczną (wybierając z zakodowanych w sumieniu ten a nie inny imperatyw moralny) i nic ich dalej nie obchodzi. Można żyć dalej na tęczy i nie oglądać się za siebie.

Inni widzą całą rozległość sytuacji, te miejsca, które nie pasują i nie dają się jednoznacznie przypisać do żadnego schematu, wieloaspektowość - i zmuszeni do podjęcia decyzji, pewnie ją podejmują, ale będą bardzo długo cierpieć.