rozmyty horyzont

[tetu]

niewyraźny błękit mgli szarością
na horyzoncie obce cienie — znikają
kiedy się przyglądam

 

świat zaciera oczy 
pełen dziwnych kształtów
nie mruga kolorami

 

powoli uczę się dotyku
uważniej słucham wiatru
dmie w żagle czasu jakby
chciał zmusić do działania

 

dotknij mnie 
dotknij

 

i wszystko płynie

 

zanim horyzont
ostatecznie nas przemilczy
wypuszczę spod powiek światło
będzie bliżej ust
gęste i lepkie od środka

 

 

 

[Berenika97]

@tetu

 

Intrygujący wiersz!  Przeczytałam trzy razy - czy to wiersz o godzeniu się z przemijaniem?

 

To jakby proces wycofywania się ze świata zewnętrznego (który staje się obcy i niewyraźny) do wnętrza, gdzie jedyną wartością jest czucie, dotyk i autentyczność własnego „ja”. To bardzo intymna lekcja obecności w obliczu nieuniknionego końca. Wiersz ma w sobie dużo melancholii.  

A może to o nadziei - jest "światło". :))) Piękne obrazowanie  połączone z horyzontem. 

 

[Jacek_Suchowicz]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

to super

w sumie interesujące przemijanie 

 

zanim horyzont nas prtzemilczy

a wiatr  potarga żagle czasu

czułość obdarzy nas dotykiem

miłość otuli w oczu blasku 

:)

[lena2_]

"powoli uczę się dotyku
uważniej słucham wiatru
dmie w żagle czasu jakby
chciał zmusić do działania"...urzekły mnie te wersy, czytam jako swoiste przebudzenie:):) serdecznosci, piękny wiersz:):)