Ballada o słowie

[Stukacz]

Coś się kończy, coś się zaczyna:

 

 

Z sercem bolącym, z próżną nadzieją

Chłopiec nuty rzewne wysłał w ciszę,

A niech wiatry poniosą, niech zawieją –

Załkał. – Na szybką odpowiedź liczę.

 

I zadaje pytanie o cel kroku tego:

Do czego to prowadzi? Do czego?

 

W miłości zawiedziony – gdy on i ona,

Lecz kres smutny i nieszczęsny:

Rozstaniem miłość zakończona –

Przeciera przemoczone rzęsy.

 

I zadaje pytanie o cel kroku tego:

Do czego to prowadzi? Do czego?

 

A wiatr szemrze cicho, w śnie utula,

Liść przyśniony, na nim dwa słowa,

Pragnieniem do serca liść przytula,

Budzi się – senna ciąży głowa.

 

I zadaje pytanie o cel kroku tego:

Do czego to prowadzi? Do czego?

 

Na świat spod mokrego oka spogląda,

Dookoła pustka zamiast lasu,

Pustkę smętnym wzrokiem ogląda,

Gdzie nic nie ma – nie ma czasu.

 

I zadaje pytanie o cel kroku tego,

Do czego to prowadzi? Do czego?

 

I tylko liść na horyzontu kresie,

Kręgi roztańczone wolno zatacza,

Chłopca do liścia pragnienie niesie,

Lecz czarna mgła liść otacza.

 

I zadaje pytanie o cel kroku tego,

Do czego to prowadzi? Do czego?

 

Z czarnej mgły głos się wydobywa,

Słuch drażnik, i po krótkiej chwili,

Pojawia się dziewczyna jak żywa –

Chłopiec płacze i głośno kwili.

 

I zadaje pytanie o cel kroku tego,

Do czego to prowadzi? Do czego?

 

Lecz to duch, jakaś mara przeklęta

Liść płonący w dłoni trzyma,

A na liściu twarz dziewczyny zaklęta

Patrzy nań pustymi oczyma.

 

I zadaje pytanie o cel kroku tego,

Do czego to prowadzi? Do czego?

 

Głos dziewczyny powietrze przecina,

Do głowy uderza jak huragan dziki,

– Coś się kończy, coś się zaczyna,

Niepotrzebne próby i uniki.

 

I zadaje pytanie o cel kroku tego,

Do czego to prowadzi? Do czego?

 

Znikł obraz, znikła mara przeklęta,

Chłopiec budzi się w zieleni lesie,

Historia nie skończona, a zaczęta –

Wiatr słowa natchnione niesie.

 

I zadaje pytanie o cel kroku tego,

Do czego to prowadzi? Do czego?

 

Za uczucia odpłatą – rozczarowanie,

Zbyt dużo miłości, zbyt serce gorące –

Zostało gorzkich słów malowanie,

I uczucia duszę do cna palące.

 

I zadaje pytanie o cel kroku tego,

Do czego to prowadzi? Do czego?

 

Po której stronie, gdzie wina leżała?

Myśli, zagubiony w wyobraźni lesie.

Ona – na taką miłość zbyt mała.

Zostały piosenki. Gdzie je wiatr poniesie?

 

I zadaje pytanie o cel kroku tego,

Do czego to prowadzi? Do czego?

[Jacek_Suchowicz]

ładne

 

po leśnych mrzonkach piosenka została

po której morał na usta się ciśnie

poszukaj innej co będzie wspaniała

i piękna jak kwitnący przebiśnieg

 

"I zadaje pytanie o cel kroku tego,

Do czego to prowadzi? Do czego?"

[Stukacz]

@Jacek_Suchowicz a dziękuję, coś się kończy, coś zaczyna ;)

[bazyl_prost]

piosenka fundamentalna, bardzo mi się podoba , do czego co prowadzi, będę się zastanawiał

[tetu]

Pięknie. Bardzo refleksyjne i wzruszające. Pozdrawiam.