Juana

[nieznajoma1907]

(polecam przeczytać słuchając "House featuring John Cale"- Charli XCX)

 

Przez metalowe kraty w oknie nie przenika światło.
Na wpół wypalone świece stanowią jego jedyne źródło.
Siedząc na zimnych kamiennych płytach,
Podtrzymuję głowę dłonią a serce drugą.

 

Łzy osuszyły się na mojej skórze.
Pozostały z nich jedynie brudne ślady.
Nawet płacz, mój jedyny przyjaciel,
Odwrócił się ode mnie.

 

Co jakiś czas wraca do mnie fala nadziei.
Wstaję, nie czuję ran od rozbitego szkła na stopach
I próbuję zniszczyć pręty własnymi rękoma.
Rzucam się z pięściami i rozbijam kości.

 

Wtedy pojawiają się oni.
Czarne postacie bez twarzy, obwódka w ciemności.
Ciągną mnie za barki, ręce, nogi, włosy,
Próbuję im uciec, ale są silniejsi ode mnie.

 

Śmieję się histerycznie, słychać tylko ból.
Gdy wychodzą, krzyczę z całej siły,
Aż braknie mi tchu w piersi,
Aż uciszą mnie ponownie.

 

Nawet Bóg mnie opuścił.
Zostawił mnie samą,
W walce z demonami mojej głowy
I z tymi, znajdującymi się wokół mnie.

 

Jak mogę myśleć o Bogu,

Jeżeli moje myśli są poplątanymi nićmi,

I zajmują ostatnie wolne miejsca w mej pamięci?

Ich już nie da się rozplątać.

 

Tak mijają dni, tygodnie, miesiące,
Miesiące przechodzą w lata.
Jak wygląda tamten świat, który znałam?
Nie pamiętam... nawet już za nim nie tęsknię.

 

Zapomniano o mnie. 

Ja również zapomniałam o tym,

Kim byłam wcześniej.

Mój mózg wypływa mi z uszu.

 

Postawiłam mur wokół siebie,

Żeby przetrwać i nie umrzeć za życia.

Ale on cofa się i przygniata mnie

Coraz bardziej, żeby mnie zabić.

 

Wszystko już dawno straciło swoją wartość.

I wolność,

I miłość,

I szacunek.
 

@nieznajoma1907 Ten wiersz opowiada o Joannie Szalonej, królowej Hiszpanii, która żyła kilkadziesiąt lat w zamknięciu ze względu na swój stan psychiczny i domniemaną niezdolność do spełniania obowiązków królewskich. Zamknięto biedną dziewczynę w zamku Tordesillas, gdzie jej stan mógł tylko się pogorszyć. Do dziś nie wiadomo czy faktycznie Joannę aż tak nękały problemy natury psychicznej, czy czasami nie była to wymówka, żeby odebrać jej koronę. Jest postacią tragiczną, o której nie mówi się wystarczająco. Jako osoba, która zmagała się z chorobą psychiczną, jej historia wyjątkowo mnie poruszyła. Jedno jest pewne- w tej historii była ofiarą. 

Edytowane 11 Lutego przez nieznajoma1907 (wyświetl historię edycji)

[Gość vioara stelelor]

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

 

To jest najbardziej poruszająca strofa tego wiersza.

 

Mocno, intensywnie napisany wiersz, który podejmuje próbę wniknięcia w umysł i emocje Joanny. Dobrze oddaje atmosferę zamknięcia i utkwienia w matni, zarówno zewnętrznej (uwięzienie), jak i wewnętrznej (demony, obłęd).

[piąteprzezdziesiąte]

@nieznajoma1907

Biedna Joanna

Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

Ojciec, mąż i syn — trzech barbarzyńców zniszczyło jej życie. Może trochę sfiksowała po śmierci tego zdradzieckiego mamuta, ale ponoć istnieją zapisy, że wiele lat po izolacji rzeczowo rozmawiała.

Gdyby miała lepszą opiekę, gdyby była lepiej traktowana, ale ważniejsza była polityka.

Okrutne czasy dla kobiet, które poniekąd wciąż trwają...

 

Wartościowy wiersz, dziękuję.

Pozdrawiam.

 

[Berenika97]

@nieznajoma1907

 

Te "czarne postacie bez twarzy" i zanikająca pamięć - świetnie pokazujesz, jak izolacja niszczy człowieka od środka. Tragiczne losy królowej zgotowane przez tych, którzy powinni kochać i wspierać. Tragiczna niemożność ratunku.

Świetny wiersz!