Gdzie rdzewieją miecze: 33. Machiny i ogień

[Łukasz Jurczyk]

33. Machiny i ogień

(narrator: operator katapulty – katapeltes)

 

1.

 

Ogień nie ma twarzy,

dopóki

go nie poczujesz.

 

2.

 

Obudziłem się

w świetle płonących ludzi —

to nie był już sen.

 

3.

 

Płomień zdejmuje skórę —

pod nią wszyscy jesteśmy

jednym strachem.

 

4.

 

Miecz był lekki,

dopóki nie poczułem,

jak zatrzymuje się na kości.

 

5.

 

W tym kłębowisku ciał

nie wiedziałem już,

czy zabijam, czy ginę.

 

6.

 

Upadł mi hełm —
zostało nagie
drżenie karku.

 

7.

 

Machiny stały tam,

czyste i dumne,

a ja nie śmiałem ich dotknąć.

 

8.

 

Słuchaj ich śpiewu, Dahijko,

a potem dotknij moich blizn —

to prawda.

 

cdn.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Ten fragment poematu to niezwykle mocne studium wojny, widziane oczami kogoś, kto teoretycznie powinien być bezpieczny - operatora maszyny oblężniczej. Dla operatora katapulty ogień to najpierw tylko „amunicja”. Staje się on realny (nabiera twarzy) dopiero w momencie bezpośredniego kontaktu z cierpieniem. Obraz „zdejmowania skóry” jest kluczowy. Sugeruje, że podziały na „nas” i „ich”, na mundury i barwy, są powierzchowne. Prawdziwą, uniwersalną naturą człowieka obnażoną przez wojnę jest czysty, pierwotny lęk. Dopóki narzędzie mordu (miecz, katapulta) nie napotka oporu ludzkiego ciała, wydaje się abstrakcyjne. Opór kości to moment, w którym operator uświadamia sobie, że odebrał życie konkretnej istocie. To przejście od mechaniki do moralności. W ferworze walki zaciera się granica między katem a ofiarą. Hełm to nie tylko ochrona, to symbol statusu żołnierza. Po jego utracie „operator machiny” staje się po prostu drżącym kawałkiem mięsa.

A katapulty są „czyste i dumne”, ponieważ nie czują bólu, nie krwawią i nie boją się. Są matematycznie doskonałe, niemal bóstwa, któremu człowiek składa krwawe ofiary. Fantastyczny tekst!  Pozdrawiam.

[Łukasz Jurczyk]

@Berenika97 Bardzo dziękuję!!!

 

Pięknie to opisałaś!!

 

Pozdrawiam serdecznie