Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Z dala od baobabów

Coolt
 Udostępnij

Rekomendowane odpowiedzi

Coolt

Coolt

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Wszystkie drogi prowadzą do ludzi
ale to nieznajome spojrzenie
rozpoczyna prawdziwą wędrówkę

W grocie za wodospadem
można jeszcze odnaleźć kwiat
nieprzebudzony pocałunkiem

Tajemniczy jak świat łez
i równie czysty w swej naiwności

Do obrony przed światem
ma tylko cztery kolce
a one
nie wystarczą

Samo zło

Samo zło

Opublikowano
Opublikowano

nie, tylko nie "mały książe". ta książka mnie prześladuje, śni się po nocach, widzę liska i chłopca gdy kładę się spać, widzę samoloty gdy wstaję rano. dość! do listy ksiąg zakazanych z nią.
p.s. wiersz całkiem przyjemny

Agnes

Agnes

Opublikowano
Opublikowano

i znowu Mały Książę:)
ja probuję czytać w oryginalnej wersji.........

witaj Coolcie, Czarodzieju.....:)

cytaty koniecznie wyodrębnilabym kursywą, nie oszukuj czytelniekow że wszystko tu Twoje:P

poza tym....jakoś za mało tu Ciebie, Twoich przemyśleń...ja bym rozbudowala ten tekst, koniecznie.....

a u mnie na biurku właśnie stoi w przeźroczystym wazonie biało-żółta róża......bez kolców...

pozdr. z płatkiem kwiecia
agnes

Coolt

Coolt

Opublikowano
  • Autor
Opublikowano

Samo zło: dobrze,że to Mały Książe Cię prześladuje, a nie laleczka Chackie ;)

Księżniczko:znowu,jak znowu... raczej kolejne podejście ;)
Z tą kursywą to może nie jest zły pomysł, ale oprócz cytatów są tu też parafrazy, więc czy je też?

Stanisławo: oczywiście MA nie na, dzięki za wskazanie literówki :)

Dziękuję za komentarze
Coolt

Agnes

Agnes

Opublikowano
Opublikowano

Czarodzieju:)

myślę ze niezłym pomysłem byłoby wszystkie nie-Twoje myśli zapisać kursywą....zobaczymy co z tego wyjdzie.......

pozdr. a

PS. dobrze że kolejne podejście, czekam na jeszcze

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się
 Udostępnij
Tematy

  • Ostatnio w Warsztacie

    • yfgfd123
      Obelisk VI

        Klaustrofobia podziemi rosła, im bardziej puste okazywały się kolejne pomieszczenia, nagie i ascetyczne w swoich małych pokutach. Brakowało jednego przejścia, aby cały poziom tworzył jeden spójny cykl, krąg piekieł, albo aureolę na głowie kościoła przemysłu. 

        Zderzony z ostatnią ścianą, Karol odwrócił się, żeby spojrzeć na ślady butów wybite w zalegającym prochu. Nie martwiąc się o pobrudzone spodnie, usiadł na ziemi i, aby nie musieć zamykać oczu, wyłączył latarkę. Rozczarowanie. Nienasycenie. Karol był zawiedziony - nawet nie fabryką, lecz samym sobą. Ciemność trzymała go w serdecznym uścisku, ale nadal dało się wyczuć drżenia przestrzeni z każdym przejeżdżającym samochodem, a spomiędzy zawieszonej pleśni przebijał się zapach płynu do prania. Może właśnie o to chodziło? Centrum zniewolenia jesteśmy my sami, próbujemy uciekać w egzotyczne kraje lub kariery, a mimo tego i tak nie możemy nigdzie znaleźć miejsca brutalnie prawdziwego, brudnego absolutu istnienia. Człowieka chowa się czystego, a dopiero jego zadaniem jest samogwałt - wyrwanie ze swoich trzewi czegoś, czym faktycznie można by powiedzieć, że się jest (bo przecież chyba nie ,,piątoklasistą”?). Mały chłopczyk zastanowił się nad zdjęciem z siebie wszystkich ubrań (o zgrozo - ubrań ,,do szkoły”), nad pozbyciem się fetoru higieny. Nie, to nie to, to byłoby głupie - myśli chłopaka wróciły z powrotem pod ziemię.

        Strużki wody zostawiały rude ścieżki spływając powoli po ścianach. Kiedy Karol z rodzicami mieszkali jeszcze w biedzie, w nędznym domku pod miastem, całe dnie upływały mu w jego ,,bazie” - wciśniętej pomiędzy rosnące na działce drzewa a siatkę ogrodzenia. Ze wstydem wspominał do dzisiaj dzień, kiedy grupka dzieci w jego wieku, w czystych ubraniach, na kolorowych rowerach, zapuściła się w jego ulicę (co było na tyle niezwykłą rzadkością, że jest to jedyna taka sytuacja, jaką Karol pamiętał), aż spotkali go, skulonego w swojej kryjówce. Z dziecinną ochotą próbowali z nim zacząć rozmowę, lecz on, jak nieoswojony dzikus, nie był nawet w stanie spojrzeć im w oczy. Speszeni, ruszyli dalej błotnistą drogą, która prowadziła chyba tylko do jakiejś żwirowni (sam Karol nigdy nie zagłębił się w tę uliczkę dalej niż koniec jego działki), najpewniej zapominając o dziwaku już w następnej minucie. Lecz Karol pamiętał to do dzisiaj. Pamiętał, jak po długiej minucie wreszcie dotarł do niego sens sytuacji, rzucił się on wtedy biegiem przez działkę, wyskakując spomiędzy krzaków na otwarte pole, biegł przez wysoką trawę z nadzieją zobaczenia jeszcze błysku ich plecaków, lecz przywarł wreszcie policzkiem do ogrodzenia, a na uliczce panowała absolutna cisza. Karol-dzikus wyrywał się z jakiegoś rezerwatu, wracając teraz na powierzchnię świadomości chłopca, jakby między rurami piwnicznej kotłowni odnalazł komfort zapomnianej bazy. 

      1

  • Najczęściej komentowane w ostatnich 7 dniach



×
×
  • Dodaj nową pozycję...