jak zawsze - co jeszcze

[vioara stelelor]

nadal budzę się codziennie rano

z pierwszym pytaniem - co jeszcze mógłbym

dla ciebie

zrobić

 

choć przecież odprowadziłem cię już

pod opiekę traw i miodnego wiatru

w objęcia mniszków stokrotek dzikich malw

one niczego nie chcą

rozstępują się posłusznie pod stopami

tak by nie dotknąć nawet twojego cienia

żywszym kolorem

mocniejszą wonią

 

tam nieraz błądziłaś myślami

w poszukiwaniu łodyg ulistnień migotań

żeby nie przyzwyczaić się zanadto do mojej ręki

żeby jej nie zapragnąć

 

tam ci lepiej

tak przynajmniej myślę

gdy uwolniłem cię nareszcie

z moich gorących wierszy

 

ale nadal budzę się codziennie rano

z pytaniem - co jeszcze mógłbym

 

bo może wczesny powiew zbyt chłodny

źdźbła kłują

złośliwa osa uczepiła się brzegu sukienki

 

bo wiesz

 

ja zawsze

nieodmiennie

 

wszystko - - -

 

 

Edytowane 6 Lutego przez vioara stelelor (wyświetl historię edycji)

[Berenika97]

@vioara stelelor

 

Ten wiersz to niezwykle czułe i intymne studium żałoby, która nie chce stać się przeszłością. To zapis stanu, w którym serce nie nadąża za faktami, a instynkt opiekuńczy trwa mimo braku osoby, którą miałby chronić.

Podmiot liryczny opisuje odejście bliskiej osoby nie w kategoriach tragicznego końca, lecz jako „odprowadzenie” pod opiekę natury. Natura w wierszu jest „posłuszna”, nie narzuca się, nie chce przyćmić zmarłej osoby swoimi barwami. To bezpieczne, ciche miejsce.

Najważniejszym motywem jest to, że - podmiot budzi się i pierwszym, automatycznym pytaniem jest - co jeszcze mógłbym dla ciebie zrobić? To zjawisko „bólu fantomowego” po stracie.

Wiersz kończy się niedopowiedzeniem, które sugeruje bezmiar oddania.

Ta bezradność - bardzo wzrusza.

[vioara stelelor]

@Berenika97 Bardzo Ci dziękuję. :)

[vioara stelelor]

@Berenika97Jeszcze dodam, że w wierszu ukryty jest jeszcze jeden, kluczowy aspekt.

Bo można rzeczywiście chcieć dla kogoś zrobić wszystko, i kończy się na chceniu, jeśli nie umie się słuchać, czego ta druga osoba potrzebuje.

Od pięknosłowia do czynu droga jest bardzo daleka.

[Berenika97]

@vioara stelelor  Rozumiem i wiem o czym piszesz. 

[Natuskaa]

Jeden z tych wierszy, do których zajrzeć, to jak otworzyć drzwi magicznej krainy, w której jest łagodnie i troskliwie (opieka traw, objęcia mniszków). Jak dla mnie te śliczne wersy są o poszanowaniu czyjegoś prawa do wolności, pomimo tego, że to nie zawsze jest nam na rękę.

 

Pozdrawiam :)

 

 

[Mitylene]

@vioara stelelor mnie urzekła w tym wierszu subtelność wersów pięknie połączona z naturą poprzeplataną uczuciami. Ten monolog pod lirycznego wzrusza, bo kierowany jest do osoby, która odeszła...cokolwiek to znaczy...Czasami nic więcej nie możemy zrobić, jak tylko przywołać wspomnienia...tak mało i wiele zarazem...Wzruszający wiersz!