Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

@lena2_

 

To piękny, delikatny wiersz o zatrzymaniu się w biegu codzienności.

Świetna jest personifikacja świata - to nie my siadamy, by odpocząć, ale to „świat siądzie obok". To odwrócenie perspektywy sprawia, że przestajemy być obserwatorami, a stajemy się uczestnikami intymnego spotkania. Świat z ogromnej, przytłaczającej całości zamienia się w kogoś bliskiego, kogo można „potrzymać za rękę".

Obraz „duszy, która mięknie" jest niezwykle zmysłowy - pokazuje, jak w spowolnieniu topnieje nasze utwardzenie, pancerz, którego nawet nie zauważamy na co dzień. To fizyczne niemal doznanie ulgi. Śliczny! Pozdrawiam. 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


×
×
  • Dodaj nową pozycję...