Tamten poranek

[Cyjan]

Leżysz zdrętwiały w wilgotnej pościeli

Martwa ofiara, można by pomyśleć 

Lecz jeszcze tli się życie w twoim ciele

Łza ci wędruje przez wklęsłość policzka

Przywłaszczyli cię sobie brutalnie

Pogwałcili godność twej duszy i ciała

Ludzką istotę porzucili na twardej glebie

Aby samotnie tam umierała

Pomszczę cię, mój królu, to ci obiecuję!

Być może nie sam, a z czyjąś pomocą 

Lecz teraz siedzę przy tobie i zaklinam czule

By twój ból odszedł wraz z kończącą się nocą

Cicho mówię do ciebie, ty zdajesz się być głuchy

Strzaskany, zamknąłeś się w sobie 

Słodko-gorzki rąk bezwład i włosów miękkie puchy

A cisza jak w grobie

Składam na twojej piersi ołtarzu 

Ciepło i światło mojego dotyku

Nie odrywając wzroku od skamieniałej twarzy 

I pierwszego na niej słońca promyka

Wtem ktoś puka do drzwi, ciekawy nieszczęścia

To przyjaciel twój stary, otwieram mu w półśnie

Dzieląc się z nim tą nieśmiałą nadzieją

Że kiedyś jeszcze zobaczę twój uśmiech…

[Charismafilos]

@Cyjan ciekawe... mógłbym dostrzec krztynę dramatu tutaj :)

[Berenika97]

@Cyjan

 

To bardzo ciekawy wiersz, przejmujący i intymny. Zapis czuwania przy kimś ważnym dla Ciebie.  Metafora "martwej ofiary" oddaje stan między życiem a śmiercią. Zwrot - "mój królu" – to określenie pełne czułości, ale też desperackiej próby przywrócenia godności komuś, kto został jej brutalnie pozbawiony.

Końcowa "nieśmiała nadzieja" na uśmiech jest poruszająca właśnie przez swoją skromność - nie oczekuje się cudu, tylko powrotu do najprostszego ludzkiego gestu.