Historia edycji

Biegam po mieście, wynajdując ślady, które tylko zmyśliłam

akurat na tej ulicy, na tej stacji metra. Z plakatów, ulotek – prosto na ziemię

osypują się uśmiechy. To mogłam być ja, ale mnie nie było

akurat w tym pasażu, w bezwstydzie tej bramy.

Vege-bar kusi zdjęciami grillowanej cukinii, marchewki, szparagów;

może zostawiłeś na szybie kolor szalika (nawet nie wiem, jaki),

albo pod stolikiem skrzypienie butów. Głód ułapił za szyję

w samym centrum. 

Śnieg osiada bezgłośnie na nagich ramionach modelek

z reklamy bielizny dla czarnych kocic. Przyciągają

wzrok, gdy stoisz w korku. Ciepło wdrapuje się na szyję

na całą długość spojrzenia, choć wilgotne popołudnie

już uspokaja puls. Zaciąga wertikale w oknach biurowców.

Gdzieś na wysokich piętrach - wyobrażam sobie kroki,

do których chłodnego rytmu

wiele dni temu dostroiłam każdą frazę.

Teraz słowa jeżdżą windami od nieba do piekła.

Z przejść podziemnych wychodzą w stygnącą mżawkę

koślawi bohaterowie bajek, odlepieni od wyklejanki

niedbałego przedszkolaka. Wmieszana w ich zagubienie,

odwracam głowę jeszcze na kilka sekund. Czy to właśnie

twój klakson, twój zgubiony portfel?

Odchodzę od miejsc wspólnych, lecz nigdy nie-naszych,

kiedy pierwsze sodówki ostrożnie rozkładają wzdłuż chodników

chybotliwe stragany, a wiatr wyprowadza cienie na spacer

po Alejach. Od bieli w oczach coraz ciemniej.

Zanurzona w ulicznym bezkresie, pachnę wszystkimi miastami,

które znasz.