Gdzie rdzewieją miecze: 29. Pobojowisko

[Łukasz Jurczyk]

29. Pobojowisko

(narrator: Agrianin)

 

1.

 

Krew miesza się w piachu —

tam już nie ma

Greka ani Persa.

 

2.

 

Ranny przy drodze,
oczy jak u zwierzęcia
złapanego w sidła.

 

3.

 

Nie drżyj, żołnierzu:

w twoim wzroku

widzę własny koniec.

 

4.

 

Ostrze znalazło serce —
bez gniewu,
bez modlitwy.

 

5.

 

Jeśli patrzą bogowie,
to bezradnie
jak ludzie.

 

6.

Zamknąłem mu oczy —
gest bez znaczenia,

w świecie bez znaczeń.

 

7.

 

Odcinam palec z pierścieniem.

Nie gniewaj się.

Złoto przeżyje nas obu.

 

8.

 

Idę dalej —
z kieszeniami pełnymi łupów
i jednym wspomnieniem.

 

cdn.

[Berenika97]

@Łukasz Jurczyk

 

Ta scena z poematu to mroczny obraz pobojowiska.

Śmierć znosi wszystkie podziały - "tam już nie ma , Greka ani Persa" - krew w piachu to wielki egalitarny gest wojny. Wszystkie kulturowe, polityczne, etniczne różnice przestają mieć znaczenie.

Strofy 2-3 pokazują moment spotkania z rannym wrogiem. "Oczy jak u zwierzęcia złapanego w sidła" - dehumanizacja, ale zarazem empatia. Narrator widzi w umierającym wrogu "własny koniec" - to przekroczenie granicy między sobą a innym, rozpoznanie wspólnoty losu.

Jest też brutalna konstatacja - "Jeśli patrzą bogowie, to bezradnie jak ludzie". Żadnej pociechy, żadnego sensu z góry. To świat bez transcendencji.

W części 7. - to chłodny zwrot ku materialności. Gorzka prawda o trwałości materii wobec przemijania ludzi.

Całość to medytacja nad sensem przemocy, przypadkowością śmierci i porażającą pustką, jaka zostaje po walce - zarówno metafizyczną, jak i etyczną.

Super! Pozdrawiam.

[Christine]

@Łukasz Jurczyk

 

Bardzo uniwersalny przekaz. Pięknie i mądrze piszesz. Pozdrawiam.:)