Życie

[APM]

Życie

 

Pobladłe drzwi
zatrzaskują przestrzeń.
Mdlejąca klamka
ugina się ze strachu.
To mógłby być pokój dziecinny
z pluszowym misiem
i lalką na biegunach.

 

Codzienność,
zamieniona w dorosłość,
krzyczy –
stęka dębowymi sękami.
Ułożona w formę
do straszenia dzieci
i staruszków
przykutych wzrokiem do łóżka,
do zasłonek,
do różowego kubka z rurką.

 

Życie toczy się pomiędzy –
jak kulka po drewnianej podłodze,
od kołyski do trumny.
Spaceruje między drzewami
pełnymi
ptaków,
wiatru
i słońca.

 

Samotnie.

 

A przecież można
nacisnąć guzik,
nie patrzeć na mdlejące drzwi
i pobladłą klamkę.
Wysiąść jak na przystanku na żądanie
i pobiec w pole,
za motylami,
do lasu dębowego –
zanim zrobią z niego trumnę.

[bazyl_prost]

@APM ołów i ucieczka, to trochę trudny wiersz

[APM]

@bazyl_prost jakoś tak mi wyszło i sama nie wiem, co o nim myśleć.

[Charismafilos]

@APM impro wiersz! super! taka jesteś! :)

[APM]

@Charismafilos Dzięki! Chyba masz rację. Myślę, że jestem na etapie szukania tego guzika. Nagle rano przyszły do mnie te "pobladłe drzwi" i byłam sama ciekawa, co z nimi zrobię. I jakoś wyjątkowo wiersz nie chciał się tak szybko zakończyć jak inne. Dzięki, że przeczytałeś i napisałeś.

[Charismafilos]

@APM jak dla mnie - poezja na 100%, zero udawania i skryptu! emocje na stół! Powodzenia! :)

[Berenika97]

@APM

 

Przejmujący obraz samotności zamkniętej w codzienności. Szczególnie uderza ten kontrast - "można nacisnąć guzik", ale mimo to tkwimy przy "mdlejących drzwiach". Piękne i bolesne jednocześnie. 

[APM]

@Berenika97 tylko pewnie najpierw trzeba znaleźć ten guzik i siłę, żeby go nacisnąć, a może tym guzikiem jest poezja. Dziękuję za Twe słowa.

[tie-break]

@APM A według mnie jest to wiersz o chęci bycia sobą. A zdrowa tożsamość wymaga równowagi między różnymi sprzecznościami, które człowiek nosi w sobie.