Skocz do zawartości
Polski Portal Literacki

Rekomendowane odpowiedzi

Opublikowano

czym ona jest

czy czarnym srebrem i jego wymytym brakiem

jak w fotografii

a może układem kwantów

jak w cyfrówce

kochany krzem

podobno jesteśmy z piasku

częściowo

niektórzy jak szlachetny kryształ

niektórzy zmieszani z błotem

wynurzamy się stopniowo jak roślina z gruntu

żeby być drzewem

Opublikowano

@bazyl_prost

...

nasze kwanty

tak się nam wydaje

dają się układać jak klocki przez mrok

 

ledwo dojrzymy światło szarość robi roszadę

 

być sobą

większości nie warto

mózg się przegrzewa

skąd wziąść chłodzenie

gdy wróżą ocieplenie

...

Pozdrawiam serdecznie

Miłego dnia 

Opublikowano

@bazyl_prost

 

"Czym ona jest" - pytanie o naturę . Odpowiedź budowana przez technologiczne metafory- analogowe "czarne srebro" fotografii kontra cyfrowe "kwanty". Ciekawe to "wymyty brak" - negatyw jako nieobecność, która paradoksalnie uobecnia.

"Kochany krzem" - czułość wobec materii, z której jesteśmy (i komputery, i my). Nawiązanie do "z prochu jesteś" przemienione w naukowy fakt - krzem, piasek, krzemionka.

Ciekawy podział na ludzi-kryształy i ludzi-błoto. Taki geologiczny - niektórzy się wykrystalizowali, inni pozostali w mieszaninie.

W sumie to każdy wers jak hipoteza do sprawdzenia. Poeta-naukowiec analizujący próbki bytu! :)


 


 

Jeśli chcesz dodać odpowiedź, zaloguj się lub zarejestruj nowe konto

Jedynie zarejestrowani użytkownicy mogą komentować zawartość tej strony.

Zarejestruj nowe konto

Załóż nowe konto. To bardzo proste!

Zarejestruj się

Zaloguj się

Posiadasz już konto? Zaloguj się poniżej.

Zaloguj się


  • Zarejestruj się. To bardzo proste!

    Dzięki rejestracji zyskasz możliwość komentowania i dodawania własnych utworów.

  • Ostatnio dodane

  • Ostatnie komentarze

    • a potem zgasło światło w ciszy świecy siedzieliśmy w jedynym jasnym oknie   w końcu nastała ciemność westchnęła i zasnęła   żółty pies ujada z powagą po drugiej stronie księżyca jest kilka ciekawskich osób   wiosna drukuje się w 3D replay zielony pies szczeka ale z honorem  
    • @Berenika97 Bardzo dziękuję!!!   Narracje bohaterek były dla mnie w sposób zrozumiały trudniejsze do napisania. Ale będą sie pojawiać w dalszej części poematu.     Słuchaj mych szeptów. To echo zmarłych woła. Nie budź mnie teraz.   Pozdrawiam
    • Kaktus jak każda roślina też może umrzeć od zaniedbania Zapomniany odłożony odrzucony   Listek po listku odpada ziemia wysycha powoli traci swą barwę i urok   Myślisz, że da sobie radę w końcu taki jest silny może wszystko wytrzymać   Aż w końcu umiera całkiem przez ciągłe odkładanie najprostszych potrzeb nawet
    • "Zacisze ciszy"   Uwielbiam ciszę i każdą z nich słyszę. „Ciszy się nie słyszy” – ktoś powie – „oprzytomnij!” A śpiew ptaków, który ciszę kołysze? Jak się niesie w cichej, pełnej symfonii.   Z wszystkich cisz najczulsza jest wieczorna, gdy zmierzch nadchodzi i dzień do snu się układa. Cichość dnia staje się wtedy pokorna i wolniutko w ciszę nocną zapada.   Ciszę gwiazd błyskotliwych słyszę, jak w czerni snuje się, cicho szumiąc. Tę tak daleką słyszę – czarną ciszę, w otchłani kosmosu jej nasłuchując.   Najbrzydszą ciszę wojen i głodu słyszę, i myśli tych, którzy głusi są z wyboru. Strach dzieci i myśli zbrodniarzy w pysze – wszystkich słyszę, tych ludzi bez honoru.   Własnej zadumy ciszę również słyszę, wpatrzony w sufit krajobrazu wyobraźni. Napływ przeszłości mózgiem mi kołysze, ciszą wspomnień podstarzałej już jaźni.   Lecz najgłębszą ciszę słyszę wtedy, gdy w sobie samym odnajduję tę ciszę. W niej milknie – ból, troska i ludzkie biedy, i pozostaje tylko – dobroci zacisze.   Leszek Piotr Laskowski. 
    • Zaloguj się, aby zobaczyć zawartość.

      Zgadza się, ale klimat podobny:). 
  • Najczęściej komentowane

×
×
  • Dodaj nową pozycję...